رهبر شهید و راز ناگشوده سینمای انقلابی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در فضای سنگین فقدان رهبر حکیم انقلاب اسلامی، برخی نگاه‌ها عمیق‌تر از مرزهای اندوه معمول به تحلیل سرانجام یک زندگی منور می‌پردازند. انسیه شاه‌حسینی، کارگردان سینما و تلویزیون، این دوگانگی احساسی را این‌گونه وصف می‌کند: اندوهی سهمگین در برابر تسلیمی صادقانه به حکمت متعالی الهی. او از دعای ناخودآگاه خود در محضر ایشان پرده برمی‌دارد؛ دعایی که همواره در اوج سخنرانی‌های مقتدرانه ایشان، پس از حوادثی چون شهادت سپهبد سلیمانی، زمزمه می‌شد: «خدایا جز شهادت، چیز دیگری نصیب ایشان نفرما.» این خواست، ریشه در درک عظمت مأموریتی داشت که پایان طبیعی برای آن، عین «حیف» بودن بود.

شاه‌حسینی، که آخرین اثر سینمایی‌اش، «دست ناپیدا»، کاملاً متأثر از عشق به این مقام عظیم بود، به نقطه تلاقی هنر و تاریخ اشاره می‌کند. او خاطره‌ای شنیده شده از زبان رهبر شهید درباره بانوانی که در جبهه لباس رزمندگان را می‌شستند، با جزئیات سینمایی خیره‌کننده‌ای در فیلم خود بازآفرینی کرد؛ سکانسی که در آن «بوی خون و مواد شوینده در ترکیبی از تاریکی و روشنایی موج می‌زد.» این بازسازی فیزیکی و پرفشار، تجلی عشق و درک عمق ایثاری بود که شاهد آن بوده‌اند. به همین دلیل، شوک اولیه شهادت، با شکرگزاری پایان یافت؛ چرا که این عروج، همان «پایان باشکوه» و شبیه شدن به سیره اولیای الهی بود که ایشان به حق لایق آن بودند.

این فیلمساز در تبیین وظیفه هنرمند در قبال این واقعه عظیم، نکته‌ای بنیادین را مطرح می‌سازد: روایتگری باید عاری از هرگونه اغراق یا امیال شخصی باشد. «هنرمند باید طوری از شهدا و رهبر صحبت کند که هر پلان اثرش، بیننده را ناخودآگاه به سجده شکر و درود بفرستد.» این صداقت در انعکاس عظمت اراده پولادین، خود بهترین و قاطع‌ترین دفاع در برابر دشمن است.

خطاب به بدخواهان انقلاب، شاه‌حسینی تأکید می‌کند که این انقلاب، پیوسته و یکپارچه است؛ همچون دو فصل یک کتاب واحد که رهبر شهید، امتداد قاطع راه امام (ره) بوده‌اند. اکنون، دشمنان در وحشت به سر می‌برند، زیرا در پی کشتارهای ناعادلانه در فلسطین، نه تنها از ظلم نظام‌های مستکبر منزجر شده‌اند، بلکه عظمت و صلابت آن مرجع مدافع مظلوم را نیز به وضوح درک کرده‌اند. شهادت، هرچند برای یاران سخت است، اما تاریخ را به سمت نقطه عطفی هدایت می‌کند که در آن، جهان بیش از پیش به شناخت «دشمن واقعی» و «حامی حقیقی» رسیده است؛ نقطه‌ای که مسیر را به سوی پیروزی نهایی و تحقق عدالت موعود هموار خواهد ساخت.

انتهای پیام/