«تقاطع نهایی»؛ دغدغه‌ای مهم در روایتی کم‌رمق

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «تقاطع نهایی» شروع خوبی دارد و در همان حال‌وهوای آشنای درام‌های موسوم به اجتماعی سینمای ایران حرکت می‌کند. فیلم با داستانی منطبق بر واقعیت و اشاره به مسائلی چون فساد، رانت و روابط پشت‌پرده در دفاتر برخی وکلا و افراد بانفوذ، نشان می‌دهد که دغدغه‌ای مهم و به‌روز را دستمایه قرار داده است. با این حال، بخش مضمونی و محتوایی فیلم ــ که فیلمساز نیز در نشست خبری از دغدغه‌های آن سخن گفت ــ بیش از حد در لایه‌های پنهان روایت باقی مانده، به‌گونه‌ای که هدف و انگیزه اصلی فیلمساز تقریباً در متن فیلم قابل تشخیص نیست و این پرسش را برای تماشاگر ایجاد می‌کند که فیلم در نهایت چه حرف مشخصی برای گفتن دارد.

از سوی دیگر، خط داستانی فیلم کشش لازم را ندارد و تنها یک گره اصلی برای روایت در نظر گرفته شده است؛ گره‌ای که قرار است تا لحظات پایانی، نزدیک به یک ساعت، تماشاگر را با خود همراه کند. طبیعتاً این میزان انتظار برای گشوده شدن یک گره، بدون افزودن خرده‌پیرنگ‌های مرتبط و مؤثر که بتوانند داستان را سرپا نگه دارند، کافی به نظر نمی‌رسد.

بازگشت خدمتکار دفتر وکالت با بازی گیتی قاسمی به محل کار و گرفتار شدن دوباره او در دفتر، به‌عنوان تلاشی برای ایجاد یک گره فرعی، بسیار قابل پیش‌بینی است. اگرچه این اتفاق تا حدی به ریتم فیلم کمک می‌کند، اما در مجموع کارکرد دراماتیک چندانی ندارد. فیلمنامه در برخی بخش‌ها با هوشمندی نسبت به خط داستانی نوشته شده است، هرچند درباره نقشه کاوه و نازنین پرسش‌ها و ابهاماتی وجود دارد؛ چراکه آن‌ها از حضور همسر سابق در دفتر وکالت بی‌خبرند و به نظر می‌رسد همین حضور ناگهانی و درگیری میان آن‌هاست که زمینه شکل‌گیری نقشه را فراهم می‌کند. ای‌کاش این هوشمندی در جهت خلق تعلیق قوی‌تر، چه در صحنه‌پردازی و چه در ماجرای مرگ دروغین، به شکل جدی‌تری به کار گرفته می‌شد.

در نهایت، نکته مثبت روایت که باعث می‌شود «تقاطع نهایی» اثری قابل قبول ارزیابی شود، غافلگیری پایان‌بندی آن است؛ غافلگیری‌ای که ناگهان حقیقت را پیش روی تماشاگر قرار می‌دهد و تجربه فیلم را با حسی جذاب به پایان می‌رساند.

آنچه که نباید از آن غافل شد اشاره به بازی خوب گیتی قاسمی است که رسماً بار بازیگری فیلم بر دوش او قرار دارد. بازیگری که حق بازی در نقش اول را دارد و می‌تواند روزی پدیده جشنواره فیلم فجر شود. بازگشت او به دفتر وکالت باعث می‌شود دوباره حس تماشای فیلم برای مخاطب زنده شود.

در پایان باید گفت، «تقاطع نهایی» روایتگر آدم‌هایی است که برای پول، دست به هر کاری می‌زنند؛ یکی از سر نداری و گرفتاری، و دیگری از سر زیاده‌خواهی و شهوت. این دو شخصیت که در دو سوی یک طیف متضاد قرار دارند، بر سر یک نقطه مشترک یعنی پول به هم می‌رسند. تبدیل این ایده به داستان، ساخت فیلم و انتخاب آن در جشنواره فیلم فجر، نشان‌دهنده استعداد و توانایی فیلمساز است. با این حال باید توجه داشت که همه این‌ها تنها به معنای رسیدن به سرخط جریان سینمای ایران است و اگر فیلمساز قصد رسیدن به نقطه اوج را دارد، نباید در فیلمنامه و اجرا به حداقل‌های «خوب» خود اکتفا کند.

انتهای پیام/