صدای منبری‌ها گرما می‌آورد اما قاب‌ها منتظر روایت‌های تازه‌ هستند

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، وقتی کنترل را برمی‌داریم و از شبکه یک تا آی‌فیلم می‌چرخیم، قاب‌ها روشن‌اند و صداها آشنا. با این حال، ای‌کاش فرزاد جمشیدی، ساعد باقری و حتی محمد صالح‌علا هم حضور داشتند تا رنگی متفاوت به سحرها ببخشند؛ رنگی از قصه‌ها، شعرها و خرده‌فرهنگ‌ها.

اما به جای آن، حضور برخی منبری‌ها همچون حجت‌الاسلام والمسلمین میرهاشم حسینی در «ماه من»، حجت‌الاسلام طباخیان در برنامه سحری شبکه افق و حجت‌الاسلام جواد محمدزمانی در «زمانه» شبکه دو، جلوه‌ای تازه دارد. هر یک با مواضع به‌روز و کلام متفاوت، فرصت انتخاب و تنوع را برای مخاطب فراهم می‌کنند.

با اینکه درس‌های قرآن حجت‌الاسلام قرائتی و حضور شیخ حسین انصاریان در کنداکتور ظهر ادامه دارد و حجت‌الاسلام عاملی کارشناس برنامه «سمت خدا» است، همین تنوع منبری‌ها جذابیت ویژه‌ای به برنامه‌های سحر تلویزیون می‌آورد.

شبکه یک با روضه‌خوانی حاج منصور ارضی و مناجات‌های مسجد ارک، حال‌وهوای سنتی و آشنای سحر را حفظ کرده است. شبکه دو با «زمانه» تلاش می‌کند اتفاقی تازه رقم بزند، شبکه سه با مونولوگ‌های نجم‌الدین شریعتی و نماهنگ‌های خوش‌ساخت، شبکه چهار با برنامه‌های ادبی و شعری، شبکه قرآن با تصویر حرم امام رضا(ع) آرامش معنوی و شبکه افق با روایت‌های حامد عسکری و آی‌فیلم با نوستالژی‌هایش، هر کدام مخاطب خود را نشانه گرفته‌اند.

با این حال، کاش مجریان قدیمی نیز پررنگ‌تر بودند؛ کسانی که سال‌ها تجربه سحر تلویزیون را دارند. حضور دوباره فرزاد جمشیدی و استفاده از روایت‌های ساعد باقری و محمد صالح‌علا، می‌توانست به همراه بازنگری محتوا و فرم، این باکس استراتژیک رمضان را جذاب‌تر کند.

مخاطب امروز، در میان هیاهوی رسانه‌ای، بیش از هر زمان دیگری به صدایی آرام، تحلیلی و راهکارمحور نیاز دارد؛ صدایی که نه فقط احساس برانگیزد و نه صرفاً اطلاعات بدهد، بلکه افق نو بگشاید. سحر، با فضای میان خواب و بیداری، خلوت و جمع، فرصت گفت‌وگوهای اندیشه‌محور و روایت‌های عمیق را فراهم می‌کند؛ اما بسیاری از برنامه‌ها به ترکیبی از گفتار کارشناسی، مناجات و پلاتوی مجری محدود شده‌اند.

نام‌هایی چون حسن سلطانی و نجم‌الدین شریعتی همچنان مطرح‌اند، اما پرسش اصلی این است که آیا این حضور با بازتعریف فرم و محتوا همراه شده یا تنها استمرار یک الگوست؟ کم‌رنگ شدن برخی چهره‌های تثبیت‌شده نشان می‌دهد ثبات برند کارشناسی در این باکس دستخوش تغییر شده، بی‌آنکه جایگزینی هم‌سنگ برای آن تعریف شود.

بازنگری در شکل و شمایل برنامه‌ها ضروری است؛ چرا که سحر، زمان گفت‌وگوی عادی نیست، بلکه فرصت تأمل، خلوت و بازسازی درونی است. طراحی محتوا باید با این مختصات شکل گیرد تا برنامه از گفتارهای پراکنده فراتر رود.

ریتم نیز اهمیت دارد؛ برخی برنامه‌ها با ضرب‌آهنگی یکنواخت پیش می‌روند. سحر آرام است، اما ایستا نیست. تغییر هوشمندانه ریتم، تنوع آیتم‌ها، بهره‌گیری از روایت‌های مستند کوتاه، ارتباط زنده با نقاط مختلف کشور و استفاده سنجیده از هنرهای تصویری می‌تواند قاب سحر را پویاتر کند، بی‌آنکه از شأن معنوی آن کاسته شود.

7 روز از رمضان 1404 گذشته و پنج سحر پشت سر گذاشته‌ایم. گرچه هنوز مجال داوری نهایی باقی است، آنچه تاکنون دیده شده، بیش از رنگ و لعاب یا مجری، حضور منبری‌ها و اختصاص باکس‌های متنوع به سخنان مختلف آنان است که گرما و جذابیت ویژه‌ای به سحرهای تلویزیون بخشیده است.

انتهای پیام/