خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: در نخستین روز جنگ، وقتی آژیر خطر هنوز برای بسیاری معنا نشده بود، دختران کوچک مدرسه «شجره طیبه» در میناب، مثل هر روز با دفتر و کتاب و رویاهای کودکانه وارد کلاسهایشان شدند؛ اما چند دقیقه بعد، آسمان شهر با صدای انفجار شکافت. مدرسه هدف حمله قرار گرفت و دختران دانشآموز، در اوج معصومیت، به خاک و خون کشیده شدند. شدت انفجار آنقدر بود که برخی از پیکرهای کوچک، تا مدتها زیر آوار و خاک باقی ماند و خانوادهها روزها و هفتهها در انتظار یافتن نشانی از فرزندانشان چشم به در ویرانهها دوختند.
این فاجعه دردناک، نه تنها ایران که وجدان بسیاری از انسانها در سراسر جهان را جریحهدار کرد. تصاویر کلاسهای نیمهسوخته، کیفهای خونین، مقنعههای خاکآلود و نیمکتهای خالی، موجی از اندوه و خشم را در شبکههای اجتماعی و رسانههای جهانی برانگیخت. جامعه هنری، نویسندگان، شاعران و تصویرگران در داخل و خارج از کشور، با آثار خود به این جنایت واکنش نشان دادند؛ تابلوهای نقاشی، پوسترها، شعرها و فیلمهای کوتاهی که همه یک پیام داشت: «فراموش نمیکنیم.»
در همین فضا، بهمناسبت اربعین قائد شهید امت، حضرت آیت الله العظمی سید علی خامنهای و چهلمین روز شهادت دانشآموزان معصوم مدرسه شجره طیبه میناب، برنامهای با عنوان «یاد غنچههای مظلوم» در حیدرآباد سند پاکستان برگزار شد؛ برنامهای که با همکاری خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در حیدرآباد و مدرسه و مؤسسه صراط الهی اهلبیت شکل گرفت و به مسابقه «نامهنگاری و نقاشی احساسی» اختصاص داشت.
در این برنامه، 43 دانشآموز از 10 مدرسه برتر دولتی و خصوصی شهرستان حیدرآباد، به سرپرستی معلمان خود، گرد هم آمدند تا با دلنوشتهها و نقاشیهایشان، همدردی خود را با شهدای دانشآموز میناب و خانوادههای داغدارشان ابراز کنند. این نویسندگان کوچک، روی کاغذ از مدرسهای نوشتند که به جای زنگ تفریح، صدای انفجار در آن پیچید؛ از کلاسهایی که نیمکتهایش خالی ماند و از مادرانی که هنوز بوی فرزندشان را از دفترچههای مانده در کیفها به آغوش میکشند.
معلمان حاضر در برنامه، علاوه بر همراهی عاطفی با دانشآموزان، در بخشهایی از برنامه به آموزش نکات نگارشی و هنری و رفع اشکالات آنان در نوشتن و تصویرگری پرداختند. همزمان، کلیپهای فرهنگی و آموزشی و نیز فیلمهای مستند کوتاهی از مدرسه میناب، محل انفجار و صحنههای تدفین این کودکان شهید پخش شد؛ تصاویری که سکوت سنگینی بر فضای سالن حاکم کرد و اشک را بر چشمان بسیاری از حاضران نشاند.
در پایان، 13 اثر برتر که از نظر سبک نگارش، تخیل، تصویرسازی و عمق احساسات برجستهتر بودند، با اهدای مدال و جوایز نقدی مورد تقدیر قرار گرفتند؛ اما آنچه بیش از همه در ذهنها ماند، نه نام برندگان که همدلی کودکانی بود که کیلومترها دورتر از میناب، درد همسنوسالهای شهید خود را فهمیدند.
اوج عاطفی برنامه با سخنان «حلما هاشمی» رقم خورد؛ دانشآموز ایرانیای که با تسلط به زبان انگلیسی، شرح حال کودکان مظلوم مدرسه میناب و جزئیات شهادت آنان در پی تجاوزات آمریکایی–صهیونیستی را برای حاضران روایت کرد. او از روز اول حمله به ایران، از لحظهای که خبر بمباران بیت رهبری انقلاب اسلامی و شهادت رهبر انقلاب رسید، و از شوک و ترس دانشآموزانی گفت که ناگهان مدرسهشان به میدان جنگ تبدیل شد. روایت صادقانه و لرزان او، فضای مجلس را غرق در سوگ کرد و اشک از چشمان بسیاری جاری شد.
برگزاری این برنامه در حیدرآباد پاکستان نشان داد که شهادت دختران میناب، محدود به جغرافیای یک شهر و یک کشور نمانده است. این «غنچههای مظلوم» امروز به نماد مظلومیت کودکان در جنگها تبدیل شدهاند؛ کودکانی که نه از سیاست سر در میآورند و نه از مرزها، اما بیشترین هزینه را میپردازند. همدردی کودکان پاکستانی با شهدای دانشآموز میناب، پژواکی است از یک حقیقت ساده اما عمیق: درد کودک، مرز نمیشناسد.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی