استقامت ملی مردم؛ درسی که از حضرت معصومه (س) و امام رضا (ع) آموختیم

گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم – مریم مرتضوی: در تقویم رسمی و فرهنگی کشور، بازه زمانی یکم تا یازدهم ذی‌القعده، نقطه‌عطفی مفهومی برای بازخوانی جایگاه انسان در نظام آفرینش است. این ایام که با طلوع خورشید ولادت حضرت معصومه (س) آغاز و با درخشش ستاره امام هشتم، امام علی بن موسی‌الرضا(ع)، به اوج می‌رسد، دعوتی به تأمل در باب گوهر وجودی انسان و پیوند ناگسستنی آن با ساحت قدسی ولایت است. این روزها فرصتی برای عبور از نگاه‌های سطحی و ورود به لایه‌های عمیق‌تری است که در آن، مفهوم انسان‌سازی با مفاهیم الهی و اجتماعی درهم می‌آمیزد و چارچوبی برای سنجش عیار تمدنی یک ملت فراهم می‌کند.

واژه‌شناسی «دهه کرامت» نشان از جایگاهی رفیع‌تر از صرفاً یک ویژگی تکوینی دارد. آیه هفتاد سوره اسراء، با تأکید بر تکریم ذاتی فرزندان آدم، پرده از ریشه‌ای فطری برمی‌دارد که در نهاد هر انسانی نهفته است: «وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُمْ مِنَ الطَّیِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَىٰ كَثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِیلًا».

 اما این هدیه آسمانی، به خودی خود کامل‌کننده نیست. در منظومه فکری قرآن و سنت، کرامت مانند بذری است که تنها در خاک ایمان، تقوا، آگاهی و ایثار به درختی بارور تبدیل می‌شود. بنابراین، این فضیلت فرآیندی پویاست که با انتخاب‌های اخلاقی، مراقبت از نفس و عبور از خودخواهی‌ها صیقل می‌یابد و به بلوغ می‌رسد.

در روایات و سیره اهل بیت(ع) این مفهوم از انتزاع خارج شده و در قالب معیارهای رفتاری عینی متبلور می‌شود. احترام به حریم مؤمن، حفظ عزت درونی در برابر ذلت‌های دنیوی و یاری رساندن بدون کوچک‌ترین انتظاری برای جبران، شاخص‌هایی هستند که کرامت را از یک ایده فلسفی به یک کنش زیسته تبدیل می‌کنند. این رویکرد، جامعه را از انفعال خارج کرده و هر فرد را مسئول مستقیم ارتقای اخلاقی محیط پیرامون خود می‌داند. چنین نگاهی، بنیان‌های هویت جمعی را بازتعریف می‌کند و شهروند تراز را نه بر اساس ثروت یا قدرت، بلکه بر پایه تعهد انسانی و مسئولیت‌پذیری اخلاقی می‌سنجد.

امروز که کشور در میانه جنگ قرار دارد، این مبانی نظری از حالت آکادمیک خارج شده و به سوخت حرکتی ملت تبدیل شده است. در شرایطی که دشمنان با تکیه بر ماشین تبلیغاتی و نظامی خود، در پی تضعیف اراده ملی هستند، این آموزه‌های اصیل به سپری معنوی تبدیل می‌شوند. مردمی که ریشه‌های وجودی خود را در خاک کرامت می‌دانند، در برابر فشارها خم نمی‌شوند، چرا که کرامت آموخته شده، به آنان یادآوری می‌کند که تسلیم شدن در برابر ظلم، نفی ذات الهی و خدشه‌ای نابخشودنی به هویت انسانی است. این بینش، مقاومت را از یک واکنش غریزی به یک انتخاب آگاهانه و ارزشی ارتقا می‌بخشد.

دهه کرامت باید به عنوان کاتالیزوری برای بازسازی سرمایه اخلاقی جامعه مورد توجه قرار گیرد. وقتی کرامت به عنوان معیاری برای سنجش تعاملات اجتماعی، مدیریت بحران‌ها و پاسخگویی نهادی پذیرفته شود، جامعه در برابر گزند تهاجمات فرهنگی و امنیتی مصون می‌ماند. روزهای میلاد حضرت معصومه (س) تا میلاد امام رضا (ع)، آغاز فصلی نو در مهندسی ارزش‌های ملی است که ثمره آن، انسانی مستقل، متعهد و استوار در برابر طوفان‌های روزگار خواهد بود؛ چیزی که این روزها و شب‌ها در مقاومت و ایستادگی مداوم مردم در برابر زیاده‌خواهی‌ها و کشتار بیرحمانه مردم مؤمن و مظلوم از سوی رژیم صهیونیستی و امریکای جنایتکار مشاهده می‌کنیم.

درواقع امروز که خاک میهن زیر سایه تهاجمات مستقیم و نیابتی آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفته، این دو حریم مقدس به کانون‌های تولید آرامش و استراتژی معنوی تبدیل شده‌اند. مردمی که با انس مستمر با این بارگاه‌ها، نفس‌هایشان را با فضای ولایت هماهنگ می‌کنند، درک کرده‌اند که دفاع از خاک، دفاع از حریم وحی و تداوم راه آن بزرگواران است.

برکت این اماکن، تنها در زیارت خلاصه نمی‌شود، بلکه در تقویت روحیه ایستادگی، تولید امید جمعی و انسجام ناخودآگاه توده‌ها متبلور شده است. این پیوند عمیق تاریخی-معنوی به ملت ما عمق راهبردی بخشیده تا در برابر هر طوفان خارجی، مانند کوهی استوار بماند.

انتهای پیام/