به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، اواخر خرداد ماه بود که خبرها از واگذاری زیرساخت و ساختمان شبکه تلویزیونی کتاب از معاونت فرهنگی به معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به گوش رسید. خبرگزاری تسنیم نیز در تاریخ 23 خرداد ماه در گزارشی به این موضوع پرداخت.
بر اساس این گزارش، تنها شبکه تلویزیونی کتاب که در عملکرد چند ساله خود ناموفق عمل کرده بود، قرار شد به شبکه فرهنگ تغییر ماهیت دهد. زیرساختی که با بودجه معاونت فرهنگی وزارت ارشاد تأسیس و راهاندازی شده بود، به معاونت مطبوعاتی منتقل شد تا در اختیار «شبکه فرهنگ» قرار گیرد. اگرچه کتاب و کتابخوانی بخش جداییناپذیر فرهنگ بهشمار میرود، اما سایر بخشهای فرهنگ از جمله تئاتر، سینما و هنرهای تجسمی تریبونهای متعدد دارند و این کتاب مظلوم است که مکان و مجالی برای عرضه کمتر پیدا میکند.
در گزارش مذکور این سوال مطرح شد که آیا با وجود در نظر گرفتن ناکامی شبکه تلویزیونی کتاب در تحقق اهداف کلان، بستن پرونده آن محل تأمل نیست؟ آیا گره کار در اصلاح نگاه و تدبیر است یا در پاک کردن صورت مسئله و تعطیلی شتابزده.
کمترین انتظار از مدیران معاونت فرهنگی این بود که حداقل با امید به اصلاح امور و بازنگری در محتوا، از انتقال این ظرفیت عظیم فرهنگی جلوگیری کنند و این رسانه را با همه پتانسیلهای بالقوه از حوزه کاری کتاب دریغ نکنند؛ چرا که کتاب در ایران از تبلیغ رسانهای گسترده برخوردار نیست، حمایت مستمر ندارد و در رقابت با دیگر محتواهای فرهنگی، مهجور میماند.
با این حال، دو ماه پس از انتشار آن گزارش، حالا خبرها حاکی از واگذاری زیرساخت و ساختمان شبکه تلویزیونی کتاب در خیابان سنایی تهران است. اکنون تیمی از مؤسسه «نشرآوران» در این ساختمان مستقر شده و قرار است تحت عنوان شبکه فرهنگ و هنر به تولید برنامه بپردازد.
ساختمان مذکور در 2 ماه گذشته مورد بازسازی قرار گرفته و تجهیزات تازهای نیز به آن افزوده شده است. مؤسسه نشرآوران با پرداخت اجارهبها، مدیریت شبکه فرهنگ و هنر را در ساختمان قدیم شبکه تلویزیونی کتاب بر عهده گرفته است.
در عین حال، شبکه کتاب نیز موجودیت پخش خود را حفظ کرده است. مدیریت آن در اختیار خانه کتاب است و میتواند برای تولید برنامههای خود از زیرساخت موجود در ساختمان کوچه اعرابی خیابان سنایی استفاده کند، اما تیم مدیریتی آن در خانه کتاب مستقر است.
کتاب در سالهای گذشته همواره بین رسانههای موجود مورد بیمهری قرار داشته است. برنامههای کتابمحور در صدا و سیما یا بهندرت پخش میشوند و یا در موارد معدود، اغلب در ساعات کمبیننده روی آنتن میروند؛ برنامههایی که از بودجه اندک و ضعف در قاببندی و روایت بصری رنج میبرند (بهجز موارد استثنا). نتیجه آن است که کتاب بهجای قرارگیری در مرکز توجه، به حاشیهای تزئینی بدل شده است؛ گویی فرهنگ مکتوب، مهمان ناخواندهای است که تنها از سر تعارف، گوشهای از آنتن به آن سپرده شده است.
سالهاست حوزه کتاب از فقدان رسانهای قدرتمند برای جریانسازی لطمه خورده است؛ رسانهای که نه گزارشدهنده عملکرد مدیریت، بلکه به دنبال کشف مشکلات و اصلاح رویهها باشد. در دنیای تماماً دیجیتالی امروز، شبکه تلویزیونی کتاب امکانی بالقوه برای این مهم بهشمار میآمد. باید دید حالا که دسترسی این شبکه به تجهیزات و زیرساختهای قابلتوجه محدود شده است، میتوان امیدی به تولید برنامههایی متفاوت، هرچند محدود، از آن داشت یا خیر.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی