بصیرت سیاسی و عاطفه دینی؛ درس‌های امام رضا (ع) برای امروز

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در هیاهوی جنگ سوم تحمیلی و طوفان تهاجمات رسانه‌ای دشمن، بازخوانی لحظه‌های تاریخی ورود امام رضا (ع) به نیشابور، کشف «نقشه راه مقاومت» در عمق تاریخ است.

سالروز میلاد امام رضا (ع) بهانه‌ای شد تا در گفت‌وگویی تفصیلی با دکتر حسین منصوری، پژوهشگر اسلامی، از زاویه‌ای نو به واکاوی صدور حدیث راهبردی «سلسلة‌الذهب» در مهد علم و تمدن آن روزگار بپردازیم: چگونه امام رضا (ع) تبعید اجباری به مرو را به فرصتی طلایی برای تبیین مرزهای توحید و ولایت تبدیل کردند؟ چگونه چهره نورانی ایشان در نیشابور، اشک شوق را بر گونه هزاران محدث نشاند و پیوندی ناگسستنی میان «عاطفه دینی» و «بصیرت سیاسی» ایجاد کرد؟ و امروز، در دهه کرامت و در سایه رهنمودهای مقام معظم رهبری، آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، و همچنین رهبر شهیدمان چگونه می‌توان از این میراث گران‌سنگ برای تقویت سرمایه اجتماعی، ترمیم اعتماد عمومی و استحکام جبهه مقاومت مردمی الهام گرفت؟

با توجه به اینکه امام رضا(ع) در مسیر اجباری خود به مرو از شهرهای متعددی عبور کردند، چرا نیشابور در تاریخ زندگی آن حضرت چنین جایگاه متمایزی پیدا کرد و موقعیت علمی این شهر در آن مقطع زمانی چگونه بود؟

نگاه تاریخی به نقشه تمدنی قرن سوم هجری نشان می‌دهد که نیشابور در آن عصر، هم‌تراز بغداد، یکی از دو قطب اصلی علم‌آموزی در جهان اسلام بود. این شهر تنها یک مرکز جغرافیایی نبود، بلکه کانونی بود که در آن اندیشه‌ها به چالش کشیده می‌شد و دانشمندان از اقصی نقاط برای مباحثه علمی به آنجا سفر می‌کردند.

وقتی امام رضا (ع) پا به این شهر گذاشتند، با جامعه‌ای روبرو شدند که اگرچه عمدتاً پیرو مذهب رسمی نبودند، اما تشنه حقیقت و دارای ظرفیت بالای علمی بودند.

نکته حائز اهمیت این است که در آن زمان حدود 24 هزار محدث و راوی حدیث در نیشابور حضور داشتند که این آمار، بزرگیِ مجلس علمی امام را به خوبی ترسیم می‌کند. این استقبال کم‌نظیر که ساعت‌ها به طول انجامید، نشان‌دهنده جایگاه والای علمی امام در نزد نخبگان آن روزگار بود. مردم و علما می‌دانستند که با شخصیتی روبرو هستند که می‌تواند گره‌های کور اعتقادی و فکری آن‌ها را بگشاید و همین اشتیاق، بستر مناسبی برای تبیین معارف ناب اسلامی فراهم آورد.

اگر بخواهیم این رویداد تاریخی را با نگاه امروز و رهنمودهای رهبر شهید انقلاب تحلیل کنیم، درمی‌یابیم که حضور در کانون‌های علمی و گفت‌وگو با نخبگان، همواره یکی از راهبردهای اصلی اهل بیت(ع) برای نفوذ کلام حق بوده است. امروز نیز مقام معظم رهبری بر اهمیت جهاد تبیین تأکید دارند؛ دقیقاً همان الگویی که امام رضا (ع) در نیشابور به نمایش گذاشتند و با زبان منطق و استدلال، مرزهای حق و باطل را برای هزاران نفر ترسیم کردند.

بنابراین تمایز نیشابور در کارنامه سفر امام رضا(ع)، تصادفی نبود؛ بلکه نتیجه هم‌افزایی ظرفیت علمی شهر و محتوای غیروابسته به زمان کلام امام بود. این رویداد به ما می‌آموزد که برای ترویج فرهنگ رضوی در دنیای امروز، باید به سراغ دانشگاه‌ها، مراکز پژوهشی و کانون‌های اندیشه رفت و با زبان روز و استدلال محکم، پیام ولایت را به گوش جهانیان رساند.

حدیث شریف سلسلة‌الذهب که در نیشابور صادر شد، از نظر محتوایی چه پیام‌های بنیادینی دارد و چرا امام(ع) عبارت «بشرطها و شروطها» را به آن افزودند؟

حدیث سلسلة‌الذهب در واقع یک مانیفست کامل اعتقادی است که در قالب چند کلمه کوتاه اما پرمغز بیان شده است. وقتی امام رضا(ع) فرمودند «کلمه لا اله الا الله حصنی»، در ابتدا شنوندگان تصور می‌کردند که صرفِ اقرار زبانی به توحید، برای نجات و رستگاری کافی است. این همان باوری بود که در میان عوام و حتی برخی خواص رواج داشت و امام با هوشمندی تمام، ابتدا این ذهنیت را تأیید کردند تا زمینه را برای تکمیل بحث فراهم کنند.

اما نقطه عطف ماجرا آنجا بود که کجاوه امام حرکت کرد و ایشان سر مبارکشان را بیرون آوردند و فرمودند: «بشرطها و شروطها و انا من شروطها». این جمله کوتاه، مانند کلیدی بود که قفل‌های بسته فهم دینی را باز کرد.

امام با این بیان صریح، ولایت را به عنوان شرطِ قبولیِ توحید معرفی کردند. به عبارت دیگر، توحید بدون ولایت، مانند پیکری بی‌روح است که نمی‌تواند انسان را به کمال برساند. این همان حلقه مفقوده‌ای بود که بسیاری از جریان‌های انحرافی سعی در پنهان کردن آن داشتند.

می‌دانیم که مأمون با اهداف سیاسی پیچیده‌ای امام را به مرو تبعید کرد و حتی مسئله ولایت‌عهدی را مطرح نمود. امام رضا(ع) چگونه این تهدید بزرگ را به یک فرصت تاریخی برای گسترش تشیع تبدیل کردند؟

تحلیل رفتار سیاسی مأمون نشان می‌دهد که او با زیرکی تمام قصد داشت با انتصاب امام رضا(ع) به ولایتعهدی، دو هدف را دنبال کند: اول اینکه مشروعیت از دست رفته بنی‌عباس را با تکیه بر محبوبیت اهل‌بیت بازسازی کند و دوم، امام را در حصار قدرت خود مهار نماید تا نتواند از بیرون حکومت، آن را به چالش بکشد.

این یک بازی خطرناک بود که اگر امام با استراتژی دقیق وارد نمی‌شدند، می‌توانست به ضرر کیان شیعه تمام شود.

اما امام رضا(ع) با درایتی الهی، ورق را برگرداندند. ایشان با پذیرش ظاهری ولایت‌عهدی، اما با شروطی که عملاً کارکرد حکومتی آن را خنثی می‌کرد، وارد میدان شدند. جمله تاریخی امام به مأمون که فرمودند: «پیش از اینکه تو این مقام را به من بدهی، امضای من در تمام جهان معتبر بود و نامه‌هایم در هر کجا خوانده می‌شد»، هشداری صریح بود که مشروعیت الهی را بر قدرت سیاسی مقدم می‌دانست. این رفتار باعث شد که چهره حق و باطل برای خواص و عوام مردم کاملاً تفکیک شود.

اگر به بیانات رهبر شهید انقلاب در تحلیل تاریخ اسلام و سیره اهل بیت(ع) توجه کنیم، در این باره چه نکته‌ای به دست می‌آید؟

ایشان همواره بر فرصت‌شناسی و مدیریت جهادی در شرایط سخت تأکید داشتند. امام رضا (ع) به ما آموختند که در شرایطی که دشمن سعی دارد شما را در زمین خودش بازی دهد، باید با حفظ اصول و استفاده از هوشمندی، زمین بازی را تغییر داد.

امروز نیز مسئولین و فعالین فرهنگی ما با الگوگیری از این سیره و با تکیه بر رهنمودهای امام خامنه‌ای، می‌توانند در برابر تحریم‌ها و فشارهای دشمن، بن‌بست‌شکنی کرده و تهدیدها را به فرصت تبدیل کنند.

نتیجه این استراتژی رضوی، آن شد که نام «ابن‌الرضا» بر پیشانی تمام امامان بعدی نشست و مکتب تشیع از انزوا خارج شد. این پیروزی بزرگ، مرهون ایستادگی هوشمندانه امام بود. امروز نیز ملت ایران با پیروی از خط ولایت و با الهام از همین سیره، توانسته است در برابر زیاده‌خواهی‌های استکبار جهانی بایستد و ثابت کند که قدرت واقعی، نه در کاخ‌های حکمرانان ظالم، بلکه در اراده مردمی است که به ولایت متعهدند و این همان درس بزرگ نیشابور و مرو برای دنیای امروز است.

مأمون دستور داده بود که امام را از شهرهای شیعه‌نشین عبور ندهند، اما امام از مرز شلمچه وارد ایران شدند. این مانور سیاسی چه پیامی داشت و چرا با وجود این محدودیت‌ها، استقبال‌ها شکل گرفت؟

مسیر حرکت امام رضا(ع) به ایران، یک درس بزرگ در مدیریت بحران و نفوذ در لایه‌های پنهان جامعه است. مأمون با دستور عبور ندادن امام از کوفه و قم، سعی داشت مانع از شکل‌گیری یک موج مردمی و سازمان‌یافته شیعی شود که می‌توانست پایه‌های حکومتش را بلرزاند. او می‌خواست امام را مانند یک زندانی سیاسی و در خفا جابه‌جا کند تا صدای رسای حق به گوش توده‌های مردم نرسد.

اما حقیقت این بود که نور را نمی‌توان در غربال پنهان کرد. وقتی امام از مرز شلمچه و بصره وارد شدند، خبر ورود ایشان مانند موجی در دل جامعه پخش شد. مردم شهر به شهر، بدون هماهنگی قبلی و تنها با شنیدن نام «علی بن موسی الرضا»، به خیابان‌ها ریختند.

این استقبال‌های خودجوش نشان داد که فطرت انسان‌ها تشنه هدایت است و هیچ دیوار و مانعی نمی‌تواند جلوی اتصال قلب‌های پاک به کانون وحی را بگیرد. این صحنه‌ها، شکست استراتژی خفقان‌آور مأمون را رقم زد.

درس این بخش از تاریخ برای امروز ما چیست؟

این بخش از تاریخ به ما می‌آموزد که مردم‌باوری و اعتماد به فطرت پاک توده‌ها کلید پیروزی در جنگ‌های نرم است. امروز نیز دشمنان سعی می‌کنند با ایجاد یأس و ناامیدی و یا سانسور خبری، مانع از آگاهی‌بخشی به مردم شوند.

اما همان‌طور که در زمان امام رضا(ع) اخبار حق راه خود را باز کرد، امروز نیز با تکیه بر رسانه‌های مردمی و جهاد تبیین که مورد تأکید امام خامنه‌ای است، می‌توان حصارهای رسانه‌ای دشمن را درنوردید.

علاوه بر این، ورود امام از مرز شلمچه و عبور از شهرهای مختلف، نوعی سفر تبلیغی اجباری را به یک اردوی جهادی اختیاری تبدیل کرد. امام در هر توقف کوتاه، با مردم سخن می‌گفتند، به سؤالات پاسخ می‌دادند و چهره رحمانی اسلام را نمایش می‌دادند.

این سبک از تعامل مستقیم با مردم الگویی عالی برای مسئولین امروز ماست تا با دوری از اشرافی‌گری و حضور در میان توده‌های مردم، همان‌طور که رهبر انقلاب توصیه می‌کنند، دردِ مردم را دردِ خود بدانند و گره‌ای از کار آن‌ها بگشایند.

روایات تاریخی از لحظه‌ای می‌گویند که امام نقاب از چهره برداشتند و مردم نیشابور با دیدن سیمای ایشان به گریه افتادند. این واقعه چه تأثیر روانی و معنوی بر جامعه آن روز گذاشت و پیام آن برای امروز چیست؟

آن لحظه تاریخی در نیشابور، فراتر از یک رویداد ساده بصری، یک تجربه عرفانی جمعی بود. مردمی که سال‌ها فقط نام پیامبر اکرم(ص) را شنیده بودند و سیمای ایشان را ندیده بودند، با نگاه به چهره نورانی امام رضا(ع) گویی تصویر زنده رسول خدا را می‌دیدند. این شباهت ظاهری، یادآور پیوند ناگسستنی نبوت و امامت بود و همین امر احساسات مذهبی و عاطفی مردم را به اوج رساند؛ به طوری که گریه‌ها، ناله‌ها و حتی غش کردن افراد در آن جمع، نشان از عمق تأثیر این منظره داشت.

این واکنش‌های شدید عاطفی، یک پیامد اجتماعی مهم داشت: شکستن ابهت دروغین قدرت و پیوند زدن دل‌های مردم به اهل‌بیت. وقتی مردم می‌دیدند که امامشان با آن همه عظمت معنوی، در کجاوه‌ای ساده و تحت فشار سیاسی قرار دارد، اما چهره‌اش آرام و ملکوتی است، بیش از پیش متوجه تفاوت ماهوی قدرت الهی و قدرت طاغوت می‌شدند. این صحنه‌ها بذر محبت اهل بیت را در دل‌های میلیون‌ها نفر کاشت که تا امروز ثمر داده است.

آن گریه‌ها و بی‌تابی‌های مردم نیشابور، تنها یک هیجان زودگذر نبود، بلکه آغازی بود بر یک تحول بزرگ اعتقادی در خراسان و ایران. امروز نیز ملت ایران با اقتدا به همان امام همام و با پیروی از خط ولایت فقیه، در سخت‌ترین شرایط تحریم و تهاجم، با سینه‌ای لبریز از ایمان ایستادگی می‌کنند.

پیام آن روز نیشابور برای امروز ما این است که دیدار با ولیّ خدا، بصیرت می‌آورد و بصیرت، ضامن استقامت است. بنابراین در مسیر رهنمودهای رهبر شهیدمان و همچنین رهبر عزیزمان آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، باید سعی کنیم چهره واقعی اسلام رحمانی و رضوی را به جهانیان نشان دهیم تا دل‌های تشنه حقیقت، سیراب شوند.

انتهای پیام/