چرا برخی افراد هیجانات خود را بهتر مدیریت می‌کنند؟

تحقیقات به ما می‌گوید افرادی که EQ بالایی دارند از مزایای زیادی در زندگی برخوردارند. اما برخی افراد نسبت به دیگران از این نوع بهره هوشی، بسیار بیشتر برخوردارند.

بسیاری از مردم در مورد مفهوم EQ احساس سردرگمی می‌کنند. طبیعی است تعجب کنیم که چگونه افراد آن را به دست می‌آورند. آیا ما با EQ از قبل تنظیم شده به دنیا می‌آییم؟ و چرا برخی افراد EQ بالایی دارند و برخی ندارند؟ و احتمالاً مهمترین سوال این است که آیا می‌توانیم EQ خود را افزایش دهیم؟

آیا ما با هوش هیجانی (EQ) متولد می‌شویم؟
پاسخ این است: «شاید تا حدودی». موارد کمی صرفاً ژنتیکی هستند و هوش هیجانی نیز از این قاعده مستثنی نیست. مطمئناً، برخی از نوزادان با گرایش طبیعی‌تری به آگاهی عاطفی و توانایی تفکر انتزاعی متولد می‌شوند که هر دو، یادگیری و درک احساسات را آسان‌تر می‌کنند.
اما در سوال طبیعت یا تربیت، تربیت بسیار مهم است.

نقش والدین در هوش هیجانی
دوران کودکی، زمینه‌ای برای آموزش هوش هیجانی است. وقتی والدین شما احساسات شما را می‌بینند و با کمک به شما در نامگذاری و مدیریت آنها به آنها پاسخ می‌دهند، شما یاد می‌گیرید که احساسات مختلف چگونه هستند و چگونه آنها را در قالب کلمات بیان کنید. یاد می‌گیرید که چگونه احساسات خود را شناسایی کنید. همچنین یاد می‌گیرید که چگونه بفهمید چرا کاری را انجام می‌دهید و دلایل اعمال دیگران را نیز استنباط کنید.

والدینی که از نظر احساسی آگاه و ماهر هستند، همه موارد فوق را به طور طبیعی انجام می‌دهند. بنابراین آنها تمایل دارند فرزندانی با هوش هیجانی بالا تربیت کنند.

اما متأسفانه، عکس این قضیه نیز صادق است. وقتی والدین شما از نظر احساسی آگاه یا ماهر نیستند، ممکن است آنچه را که برای یادگیری مهارت‌های هوش هیجانی نیاز دارید، به دست نیاورید.
 

شما با کمبود دانش حیاتی مواجه هستید. وقتی احساساتی دارید با آنها چه می‌کنید؟ احساسات شما چگونه بر تصمیماتتان تأثیر می‌گذارند؟ احساسات دیگران چگونه بر رفتار آنها تأثیر می‌گذارند؟ اثرات این کمبود دانش بر هر جنبه از زندگی بزرگسالیِ فردی که مورد غفلت عاطفی قرار گرفته، بسیار شدیدتر از آن چیزی است که اکثر مردم تصور می‌کنند.

فقدان هوش هیجانی قوی، مدیریت موقعیت‌ها را چه زمانی که خودتان احساساتی دارید و چه زمانی که طرف مقابل احساساتی است، دشوار می‌کند. بنابراین احتمال بیشتری وجود دارد که مسائل را نادیده بگیرید، مشکلات را پنهان کنید، به احساسات دیگران آسیب بزنید یا تصمیماتی بگیرید که بعداً پشیمان شوید.

بنابراین، اگرچه کمتر قابل مشاهده است، اما اثرات هوش هیجانیِ پایین، آنقدر قابل توجه است که اغلب آنها را با اثرات داشتن معلولیت جسمی مانند قطع عضو، مقایسه می‌کنند.