به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «دفتر شعر امین»؛ مجموعهای از سرودههای رهبر شهید انقلاب با مقدمهای به قلم غلامعلی حدادعادل در آیندهای نزدیک از سوی انتشارات انقلاب اسلامی منتشر خواهد شد و در دسترس علاقهمندان قرار میگیرد.
این اثر شامل دو بخش است؛ بخشی که مربوط به مجموعهای از اشعار رهبر شهید در موضوعات گوناگون آیینی، اخلاقی، معنوی و دینی و عرفانی است و بخشی دیگر، به ارائه آثار تایپوگرافی هنرمندان از سرودههای ایشان اختصاص یافته است.
در این بخش آثار هنرمندانی چون علیرضا حصارکی، حامد مغروری، فرهود مقدم، حسین ونکی، حسین چمنخواه، سعید کریمی، مجتبی مجلسی، محمد روحالامین، حمید قربانپور، مجید کشاورز، محمدصابر شیخ رضایی، محمود بازدار، محمدرضا چیتساز، مهران پندار و خانم هاجر سلیمی نمین ارائه شده است.
رهبر شهید انقلاب در کنار فعالیتهای سیاسی و مرجعیت دینی، در حوزه ادبیات و به ویژه شعر فارسی به عنوان فردی دغدغهمند با نگاهها و رویکردی متفاوت شناخته میشوند. در حالی که شعر در نظر بسیاری از رجل سیاسی و مسئولان کشوری، زینتالمجلس و حاشیه رویدادهای مختلف تلقی میشود، ایشان، شعر را میراث ایرانیان و هنری تمدنساز معرفی میکنند.
در کتار این، آرای ایشان درباره برخی از متون کلاسیک، بهویژه آثار عرفانی ادبیات فارسی، از وسعت دید و نگاه متفاوت ایشان با همقطاران حکایت دارد؛ موضوعی که نمونه بارز آن را میتوان درباره نظر ایشان راجع به مثنوی مولوی دید.
از سوی دیگر، سبک شعری رهبر شهید نیز با بسیاری از علمایی که دستی بر شعر دارند و حتی شاعران همعصر نیز متفاوت است. به گفته کارشناسان؛ شعر ایشان ترکیبی از سبک خراسانی با لطافت سبک عراقی است؛ بیآنکه بر یکدستی شعر آسیبی وارد شود.
علاقه به شعر از دوران جوانی در ایشان شکل گرفت. انس به متون ادبی، فارسی و عربی، زمینه گرایش به شعر گفتن را در ایشان ایجاد کرد؛ شاعری که “امین” تخلص میکرد و پیش از انقلاب با حضور در انجمنهای ادبی مشهور در مشهد و سپس در جمعهای ادبی تهران و در مراوده با شاعران صاحبنام عصر، به عنوان روحانی جوانی شناخته شد که حرفی برای گفتن در عرصه شعر دارد.
اگرچه در سالهای گذشته سرودههایی از ایشان به تناسب موضوع منتشر شده، اما دیدار سالیانه آقای شهید ایران با شاعران، وجه دیگری از ذوق ادبی و نکتهدانی ایشان در عرصه شعر و ادب را پیش چشم مخاطب قرار میداد.
غزلی که در ادامه میآید، نمونهای از اشعار رهبر شهید انقلاب است که “در التجاء به صدرنشین سریر رضا حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام” سروده شده است:
فارغ مرا ز رهگذر صبح و شام کن
کار مرا به گردش چشمی تمام کن
بگشای صفحهای دگر از دفتر جمال
بیتی فزون بر این غزل ناتمام کن
ای یادگار ساقی کوثر اباالحسن(ع)
گاهی نظر به جانب این تشنهکام کن
ای حکمران کشور دل با کرشمهای
زیر و زبر قرار دل خاص و عام کن
بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته را
مرغ رمیده را به شکر خنده رام کن
اینک هزار دست تمنّا گشوده بین
دست کرم گشاده به رسم کرام کن
دارالشّفای آتش و آب است این سرای
سوز دل مرا به نمی التیام کن
دیری است زاشیانه جدا ماندهای «امین»
غربت بس است رو سوی آن کوی و بام کن
دانم که مستمند و تهیدست و بیکسی
از بارگاه فیض رضا(ع) توشه وام کن
و آنجا که آمد و شد خیل ملائک است
کنجی گزین و تا به قیامت مُقام کن
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی