محمد عطریانفر عضو هیئت مؤسس حزب کارگزاران سازندگی در گفتگو با خبرنگار مهر راجع به اتفاقات ونزوئلا و عدم حمایت ترامپ از اپوزیسیون داخلی این کشور برخلاف انتظار، راجع به اپوزیسیون علیه ایران گفت: واقعیت این است که مقایسه ایران و ونزوئلا، چه از منظر مناسبات داخلی و چه از منظر روابط بینالمللی، یک قیاس معالفارق است. اینکه ما در برخی مواضع آزادیخواهانه و ضدسلطه، در گذشته با ونزوئلا بهعنوان یک کشور نفتی فصل مشترکهایی داشتهایم و مناسبات سیاسی نسبتاً خوبی برقرار بوده، بههیچوجه دلالت بر این ندارد که اگر امروز در آن کشور حادثه یا بحرانی رخ میدهد، بتوان از آن بهعنوان مبنای مشابهتگیری سیاسی برای ایران استفاده کرد یا آن را توصیف و حتی تجویز نمود؛ به این معنا که رقبای ما یا کشور متخاصم آمریکا الزاماً بخواهند همان رویکرد را در قبال ایران نیز در پیش بگیرند. چنین قیاسی اساساً قابل قبول نیست.
وی افزود: ونزوئلا کشوری در آمریکای لاتین و در حوزه نفوذ ایالات متحده آمریکاست؛ کشوری با ظرفیت عظیم نفتی که طبعاً همواره مورد طمع بوده و در طول تاریخ خود نیز تجربههای متعددی از جابهجایی قدرت را از سر گذرانده است. از این جهت، اجازه دهید مسائل و تحولات ونزوئلا بر بستر خاص خود آن کشور تحلیل شود.
این عضو هیئت مؤسس حزب کارگزاران سازندگی تصریح کرد: درباره ایران، ما باید تدابیر و محاسبات خاص خودمان را داشته باشیم. بدیهی است که میتوان از تجربههایی که آمریکاییها علیه کشورهای مستقل و آزادیخواه به کار گرفتهاند، درس گرفت، اما این تجارب باید بومیسازی شود و متناسب با شرایط، ساختارها و مسائل داخلی ایران مورد استفاده قرار گیرد.
جریانهای خارج از کشور هیچگاه ظرفیت قابل اعتنایی در رقابتهای سیاسی ایران نداشتهاند
عطریانفر ادامه داد: در همین چارچوب، اساساً تکیه جریانهایی مانند اپوزیسیون سلطنتطلب بر دشمنان ایران، با این هدف که از بیرون حکومت را به دست بگیرند، موضوعی است که فاقد وجاهت سیاسی و واقعبینی است. تجربه ۴۷ سال پس از انقلاب اسلامی بهروشنی نشان داده که جریانهای خارج از کشور هیچگاه ظرفیت قابل اعتنایی برای نقشآفرینی مؤثر در رقابتهای سیاسی ایران نداشتهاند.
وی گفت: امروز نیز جریاناتی که معمولاً نام برده میشوند از سازمان منافقین و گروهک رجوی گرفته تا سلطنتطلبان و برخی گروههای چپ مارکسیستی یا اساساً در داخل ایران پایگاه و اثرگذاری ندارند یا بهشدت ضعیف و حاشیهای شدهاند. این مجموعهها که بیش از چهار دهه است در کشورهای غربی به سر میبرند و عمدتاً با حمایتها و کمکهای مالی دشمنان ایران ارتزاق کردهاند، هیچ شناخت واقعی از سیاست، جامعه و مسائل مردم ایران ندارند. آنها فاقد صلاحیتهای حرفهای، تشکیلاتی و حتی اخلاق سیاسیاند.
عضو هیئت مؤسس حزب کارگزاران سازندگی خاطرنشان کرد: اصولاً نیازی نیست که ما در داخل کشور وقت خود را صرف نقد این جریانها کنیم؛ کافی است به اختلافات و درگیریهای درونیشان که امروز در همه شبکههای مجازی آشکارا فریاد زده میشود، نگاه کنیم. نزاعها، تخاصمها و جنگهای داخلی آنها بر سر منافع موهومی است که بیش از آنکه واقعی باشد، خیالی به نظر میرسد.
عطریانفر تأکید کرد: ایران در درون خود یک فرایند اصلاح و بهبود تعبیهشده دارد. هرگونه تحول، نوسازی و بهبودخواهی واقعی، از دل همین روندهای اصلاحی داخلی بیرون خواهد آمد. نمیتوان پذیرفت و اساساً با هیچ واقعیتی هم انطباق ندارد که پس از چهار دهه، یک جریان ضد نظام جمهوری اسلامی از بیرون مرزها سر برآورد و بخواهد نظم مستقر را برهم بزند. چنین سناریویی به هیچ عنوان محقق نخواهد شد.
وی همچنین بیان کرد: البته ما میپذیریم که نظام سیاسی ایران میتواند و باید در معرض نقد قرار گیرد؛ چه از سوی نهادهای اجتماعی، چه از سوی نخبگان سیاسی. این نقدها، اگر در چارچوب ظرفیتهای موجود و با نگاه واقعبینانه مطرح شوند، میتوانند به راهکارهایی منجر شوند که در قالب توصیه یا تذکر به حاکمیت ارائه شود. ما «پوستاندازی» و اصلاح حکومت در ایران را تنها و تنها در چارچوب نگاه بهبودخواهانه و اصلاحطلبی داخلی میپذیریم و معتقدیم که امکان ندارد جریانی از خارج مرزها بتواند خود را بر کشور تحمیل کرده و نظم مستقر را بر هم بزند.
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی