خبرگزاری تسنیم – مجتبی برزگر: جشنواره فیلم فجر در میانه راه خود به روزی بارانی در تهران رسید؛ روزی که در سالنهای پردیس ملت، سه فیلم سینمایی «مارون»، «دختر پریخانم» و «زندهشور» به نمایش درآمدند اما فضای روز پنجم بیش از آنکه رنگ و بوی «جشن» داشته باشد، حال و هوای سکوت و غیبت را تجربه کرد؛ روزی که بسیاری از بازیگران و چهرههای شناختهشده پشت میزهای نشست خبری جای خالیشان احساس شد.
«مارون»؛ سکوت در توضیح لوکیشنها
نخستین فیلم روز پنجم، «مارون» به کارگردانی امیر احمد انصاری و با بازی جمشید هاشمپور و امیرحسین فتحی اکران شد؛ فیلمی درباره زندگی شهید هدایتالله طیب.
کارگردان در پاسخ به پرسش خبرنگاران درباره محل فیلمبرداری چندان صریح نبود و تنها گفت: «بخشی از سکانسها گذری در خارج از کشور داشت که صرفاً در حد نمای محدود بود، اما تمام صحنههای اصلی در تالش فیلمبرداری شد.»
در ادامه، صاحبی تهیهکننده اثر، از محدودیت بودجه و تغییر شرایط تولید گفت: «میخواستیم بخشی از فیلم را در ترکیه یا آمریکا بسازیم. حتی لوکیشنها رزرو شده بودند، اما با نصف شدن بودجه و افزایش نرخ ارز، همه چیز در ایران انجام شد.»
درباره غیبت جمشید هاشمپور نیز تأکید کرد: «حضور نداشتن او ارتباطی به فضای مجازی ندارد؛ تنها بهدلیل کسالت و نقش کوتاهش در فیلم نتوانست بیاید.»
.
«دختر پریخانم»؛ بازگشت مرضیه برومند پس از 16 سال
فیلم دوم روز پنجم، «دختر پریخانم» به نویسندگی و کارگردانی علیرضا معتمدی بود؛ فیلمی که با بازی مرضیه برومند، بازگشت او به سینما پس از 16 سال را رقم زد. نشست خبری این فیلم با حاشیه همراه شد و پرسشها بیشتر به سخنان پیشین معتمدی درباره رقابتی نبودن جشنواره مربوط میشد.
او در پاسخ گفت: «بهدلیل سینما اینجاییم. جشنواره فجر را همیشه یک نمایشگاه تخصصی دیدهام، نه جشن. هنوز هم معتقدم جشنواره رقابتی نیست؛ چون بسیاری از فیلمها به دلیل نداشتن پروانه ساخت از چرخه حذف میشوند.»
معتمدی پس از پایان نشست از گفتوگو با خبرنگاران خودداری کرد.
«زندهشور»؛ جنجال و جسارت در شب بارانی
آخرین فیلم روز پنجم، «زندهشور» ساخته کاظم دانشی بود؛ فیلمی درباره اعدام که مانند علفزار جنجالبرانگیز شد و احتمالاً در مسیر اکران عمومی با چالشهایی روبهرو خواهد بود.
دانشی در نشست خبری با صراحت از تحریم جشنواره انتقاد کرد و گفت: «تحریم جشنواره فجر بازی در زمین دشمن است. من از تبعات حرفهایم آگاهام، اما از گفتنش نمیترسم. حتی شماره تلفنم را هم اعلام میکنم تا بدانند چیزی برای پنهانکردن ندارم.»
او در پاسخ به پرسشی درباره دیدگاه شخصیاش نسبت به مسئله اعدام پاسخی کلی داد و بلافاصله از سوی عوامل جشنواره بهسمت خروجی سالن هدایت شد.
این در حالی است که بر اساس پروتکلهای جشنواره، خبرنگاران در نشستها امکان گفتوگوی مستقیم با عوامل فیلم را ندارند و معمولاً ارتباطها پس از پایان نشست انجام میشود. این روند باعث شد تا بار دیگر این پرسش مطرح شود که آیا سکوت، رویکرد تازه سینماگران در برابر رسانههاست؟
سینما اشاره؛ اتفاقی کوچک اما درخشان
در میان حواشی، یکی از نکات مثبت جشنواره امسال طرحی نو به نام «سینما اشاره» بود؛ برنامهای برای ترجمه زنده فیلمها و نشستهای خبری به زبان اشاره برای جامعه ناشنوایان.
یکی از مترجمان (عوامل سینما اشاره) گفت: «ما آمدهایم تا نشان دهیم معلولیت محدودیت نیست. حضورمان فرصتی است تا مخاطبان ناشنوا هم لذت تماشای سینما را تجربه کنند.»
روز تنهایی فیلمسازان
روز پنجم جشنواره بیش از هر چیز روز تنهایی تهیهکنندگان و کارگردانها بود. در نبود بازیگران و در فضای پرابهام گفتوگوها، نشستها رنگ صمیمیت نداشتند. شاید وقت آن رسیده باشد که دو سوی ماجرا — اهالی رسانه و سینماگران — بار دیگر مرز احترام و ارتباط صادقانه را بازتعریف کنند؛ نه سکوت، بلکه گفتوگوی صادقانه.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی