نشانههای این اختلالات معمولاً در سه حوزه رفتاری، روانی و جسمی بروز پیدا میکنند و آگاهی والدین از این علائم میتواند نقش مهمی در تشخیص زودهنگام و پیشگیری از عوارض بعدی داشته باشد.
نشانههای رفتاری:
پنهانکاری در غذا خوردن، اجتناب از حضور در وعدههای غذایی خانوادگی، رفتارهای وسواسی هنگام غذا خوردن، تمایل به غذا خوردن در تنهایی، بررسی مکرر وزن و شکل بدن و همچنین ورزش افراطی و بیوقفه از جمله علائمی هستند که باید مورد توجه خانوادهها قرار گیرند.
در بسیاری از موارد، نوجوانان ساعتهای طولانی درگیر بررسی ظاهر خود در آینه هستند یا به طور مکرر وزن و اندازه بخشهای مختلف بدن خود را کنترل میکنند. این رفتارها اگرچه ممکن است به طور موقت اضطراب فرد را کاهش دهند، اما در واقع به تداوم و تشدید مشکل منجر میشوند.
نشانههای روانی و عاطفی این اختلالات:
اشتغال ذهنی مداوم با وزن، کالری مواد غذایی، رژیمهای لاغری و شکل بدن، ترس شدید از افزایش وزن، نارضایتی مداوم از ظاهر و اصرار بر چاق بودن با وجود وزن طبیعی یا حتی پایین، از مهمترین علائم هشداردهنده به شمار میروند.
این فوقتخصص روانپزشکی کودکان و نوجوانان افزود: گوشهگیری، تحریکپذیری، کاهش ارتباطات اجتماعی، افت خلق، اضطراب و بروز علائم افسردگی نیز از دیگر پیامدهای روانی این اختلالات هستند که میتوانند عملکرد تحصیلی و اجتماعی نوجوان را تحت تأثیر قرار دهند.
نشانههای جسمی:
کاهش شدید وزن، نوسانات قابل توجه وزن، احساس سرمای مداوم، ریزش مو، ضعف، سرگیجه و مشکلات گوارشی از جمله علائمی هستند که ممکن است در اثر سوءتغذیه یا رفتارهای ناسالم تغذیهای ایجاد شوند.
برخی نوجوانان برای کاهش وزن به رفتارهای پرخطری مانند استفراغ عمدی، مصرف خودسرانه ملینها، قرصهای ضد اشتها یا فرآوردههای لاغری تبلیغشده در فضای مجازی روی میآورند که میتواند سلامت آنان را به طور جدی تهدید کند.
تداوم این اختلالات علاوه بر افزایش خطر انزوای اجتماعی، افسردگی شدید و آسیب به سلامت روان، میتواند موجب عوارض جسمی مهمی از جمله پوکی استخوان، آسیبهای قلبی و اختلال در تعادل املاح حیاتی بدن شود.
دهبزرگی، تشخیص زودهنگام را مهمترین عامل موفقیت درمان دانست و گفت: هرچه این باورهای نادرست و رفتارهای ناسالم برای مدت طولانیتری ادامه پیدا کنند، روند درمان دشوارتر خواهد شد.
این روانپزشک از والدین خواست در صورت مشاهده علائم هشداردهنده، با آرامش و بدون قضاوت، سرزنش یا تمسخر با فرزند خود گفتوگو کنند و در اسرع وقت از متخصصان سلامت روان کمک بگیرند.
این فوقتخصص روانپزشکی کودکان و نوجوانان در پایان یادآور شد: اختلالات خوردن و اختلال بدریختانگاری بدن بیماریهای واقعی و قابل درمان هستند و حمایت خانواده در کنار مداخله تخصصی، نقش تعیینکنندهای در بهبود وضعیت نوجوانان دارد.
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی