درمان‌های جایگزین اوتیسم مفید است؟

اوتیسم، اختلال عصبی رشدی ناهمگن است که حدود یک درصد از جمعیت را شامل می‌شود و اغلب با سایر اختلالات همراه است و مشکلاتی را ایجاد می­‌کند.  اوتیسم، نتیجه عوامل ژنتیکی و محیطی است و هیچ درمانی برای آن وجود ندارد اما افراد اوتیسمی می‌توانند از درمان و حمایت مناسب بهره‌مند شوند.

اکثر درمان‌ها بر کاهش و یادگیری مقابله با علائم اصلی اوتیسم و ‌تسکین مشکلات اضافی تمرکز دارند. در کودکان خردسال، درمان‌ها با هدف تحریک ابتکار عمل و ارتباط اجتماعی انجام می‌شوند.  در کودکان بزرگتر و بزرگسالان، نیز درمان با تمرکز بر مشکلات خاص، مهارت‌های اجتماعی، تنظیم رفتار یا مقابله با محرک‌های حسی متمرکز است. از دارو نیز می‌توان برای درمان مشکلات همزمان مانند پرخاشگری و تحریک‌پذیری استفاده کرد.

علاوه بر این درمان‌های مرسوم، بسیاری از درمان‌های غیرمتعارف برای بیماری اوتیسم خارج از مراقبت‌های رایج ارائه می‌شوند. این درمان‌ها گاهی اوقات به عنوان طب مکمل و جایگزین یا رویکردهای سلامت مکمل شناخته می‌شوند. محققان تحقیق کنونی به این درمان‌ها به عنوان درمان‌های جایگزین توجه می­‌کنند.

این درمان‌های جایگزین ممکن است از درمان‌های مبتنی بر رژیم­ غذایی و مکمل تا درمان جمجمه-خاجی و نوروفیدبک یا داروهای هومیوپاتی متفاوت باشند.  برخی از این درمان­‌های جایگزین برای اوتیسم در دستورالعمل‌ها به‌عنوان درمان‌هایی در نظر گرفته می­‌شوند که نباید استفاده شوند زیرا مضر بودن آنها نشان داده شده است.

بسیاری دیگر در دستورالعمل‌های درمانی ذکر نشده‌اند، اما در عمل توسط متخصصان طب جایگزین و هومیوپاتی برای کمک به اوتیسم و ‌علائم مرتبط ارائه می‌شوند و گاهی اوقات حتی به اشتباه نشان می‌دهند که می‌توانند اوتیسم را درمان کنند.

افراد مبتلا به اوتیسم معمولا از درمان‌های جایگزین بسیاری استفاده می‌کنند. میزان مضر بودن درمان‌های جایگزین ممکن است متفاوت باشد، از رژیم‌های غذایی بی‌ضرر و مکمل‌های ویتامین یا ماساژ گرفته تا درمان‌های خطرناکی که باید به آن توجه بسیاری شود.

نتایج منتشر شده در نشریه الزویر نشان داد،  با توجه به اینکه استفاده از درمان‌­های جایگزین در کودکان و نوجوانان اوتیسمی بسیار زیاد است. بررسی اینکه چه درمان­‌هایی و توسط چه کسانی استفاده می‌شود مهم است.

محققان دریافتند که درمان‌های جایگزین بیشتر در کودکانی مورد استفاده قرار می­‌گیرد که والدین آنان سطح تحصیلات بالاتری دارند.

محققان معتقدند که چیزی در مراقبت‌های اصلی برای افراد مبتلا به اوتیسم کم است و باید تحقیقات بیشتری در این زمینه انجام تا مشخص شود که چرا افراد به درمان‌های جایگزین روی می‌آورند و مراقبت‌های اصلی باید بهبود یابد تا اطمینان حاصل شود که افراد مبتلا به اوتیسم و به ویژه افرادی که مشکلات اضافی دارند، تمام حمایت و مراقبت مورد نیاز خود را دریافت می‌کنند.