به گزارش بهداشت نیوز، سالهاست که نتایج پژوهشها بر این اساس است که دروغگویی مداوم در دوران کودکی میتواند بهعنوان علامت خطر و نشانه اولیه مشکلات بزرگتر در آینده باشد. این فرض به اندازهای مهم به نظر میرسد که در نحوه برخورد معلمان، پزشکان و سایر افراد با کودکان نیز تاثیر گذاشته است.
البته هیچ موردی از تحقیقات، در واقع نمونه بزرگی از جمعیت کودکان را به مدت کافی دنبال نکرده است تا بررسی کند که آیا این موضوع صحت دارد یا خیر. به همین دلیل محققان، این بررسی را طی ۱۶ سال انجام دادند و نتایجی یافتند که پیچیدهتر از آن چیزی بود که فرض نشان میدهد.
پیگیری طولانیتر کودکان
دانشمندان بیش از یک قرن در مورد دروغگویی تحقیق میکنند، اما تقریبا همه این تحقیقات به صورت به صورت کوتاهمدت انجام شده است. تحقیقات قبلی به ندرت کودکان را بیش از یک یا دو سال ارزیابی میکردند، بنابراین نتایج هیچ پژوهشی نشان نداد که چگونه دروغ گفتن کودک در طول دوران کودکی تغییر میکند.
تحقیق جدید سرانجام دیدگاه بلندمدت را در پیش گرفت و بیش از ۳۰۰۰ کودک زیر دبستان را در کانادا، از اواخر دهه ۱۹۸۰ تا ۲۰ سالگی پیگیری کرد. در این تحقیق، والدین و معلمان، دروغگویی دوران کودکی هر کودک را گاهبهگاه یا مکرر ارزیابی کردند.
وقتی محققان، کودکان را بر اساس الگویی گروهبندی کردند، نتایج مختلفی ظاهر شدند. از نظر معلمان، تقریبا سه چهارم کودکان کمتر دروغگو میگفتند که با افزایش سن نیز همین مورد هم از بین می رفت.
حدود یک پنجم کودکان در این تحقیق در گروهی قرار گرفتند که دروغگوییشان مدام در حال افزایش بود و حدود یک نفر از هر ۲۰ نفر در ابتدا زیاد دروغگو میگفتند، اما در اواسط نوجوانی این روند دروغگویی به شدت کاهش یافتند.
والدین نظر کاملا مشابهی داشتند، اما آنان دروغگویی بیشتری در کودکان، نسبت به معلمان گزارش کردند. نتایج تحقیقات قبلی نشان داد که دروغگویی در دوران نوجوانی افزایش مییابد و قبل از اینکه در بزرگسالی به حالت عادی برگردد، به اوج خود میرسد.
دروغگویی اکثر کودکان در این دیدگاه، با افزایش سن، ثابت ماندند یا کمتر دروغ گفتند و گروهی که افزایش و کاهش یافت، به طرز شگفتآوری در اوایل، حدود هشت تا ۱۰ سالگی، به اوج خود رسید.
بخشی از این شکاف ممکن است به این دلیل باشد که چه کسی دروغها را ارزیابی میکند. نوجوانان در پنهان کردن دروغها از بزرگسالان اطرافشان، مهارت دارند، بنابراین والدین و معلمان ممکن است به سادگی متوجه افزایش ناگهانی دروغگویی نوجوانان نشوند.
در هر صورت، نتایج این تحقیق نشان داد که دروغگویی مکرر و زودهنگام، کودک را تا آخر عمر به آن وابسته نمیکرد و بیشتر کودکان در این تحقیق، در طول زمان، سطح پایین یا رو به کاهشی از دروغگویی را نشان دادند.
علائم هشدار اولیه
کودکانی که در ۶ سالگی در پرخاشگری رتبه بالایی داشتند، بیشترین احتمال را داشتند که در گروههای با دروغگویی بیشتر قرار بگیرند. دومین مورد، تکانشگری – عمل کردن بدون فکر- بود و و نمرات بالاتر نیز با دروغگویی بیشتر مرتبط بود.
هیچکدام از این ویژگیها به تنهایی دروغگویی را توضیح نمیدهند و این تحقیق نمیتواند علت و معلول را اثبات کند. به یاد آوردن اینکه دروغ گفتن معمولا چیست، مفید است. دروغ گفتن کودک میتواند برای انجام کارهای زیادی در کودکان انجام شود. یک کودک ممکن است برای فرار از سرزنش، برای به دست آوردن خواسته یا برای فرار از مجازات، دروغ بگوید.
آنچه والدین باید بدانند
آنچه والدین باید بدانند چیزی است که دیدگاه بلندمدت را تغییر میدهد. در این تحقیق، برای اولین بار، محققان دروغگویی را از سالهای اولیه مدرسه تا بزرگسالی افراد ردیابی کردهاند و برای اکثر کودکان، این مسیر ملایم و رو به زوال بود.
بر اساس گزارش ارث، نشانهای که ارزش توجه دارد، نشانه متفاوتی و این است که دروغگویی در کنار پرخاشگری و تکانشگری کودکان افزایش مییابد. این ترکیب، چیزی است که با مشکلات بعدی همراه است. این تمایز میتواند نحوه واکنش بزرگسالان را تغییر دهد.
نتایج این تحقیق در مجله «توسعه و آسیبشناسی روانی» (Development and Psychopathology) منتشر شده است.
منبع: ایسنا
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی