به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «اکبر عبدی» این اسطوره بازیگری در سینمای ایران که نقشآفرینیهای متعددی از خود بهیادگار گذاشته است، در فیلمی بازی کرده است که نام آن کمتر شنیده شده و از قضا در آن 7 نقش را بازی میکند.
این فیلم، اثری نیست جز «آرزوی بزرگ» بهکارگردانی مرحوم خسرو شجاعی و با بازی مرحوم امین تارخ، فیلمی که امروز متأسفانه 3 ضلع اصلی آن همگی از دنیا رفتهاند.
در ادامه لحظاتی از بازی استاد را در این فیلم میبینیم:
.
«آرزوی بزرگ» جدای از بازی استادانه مرحوم اکبر عبدی و امین تارخ، داستان جالب و انتقادی نیز درباره دشواریهای ساخت فیلم در ایران دارد که در عالم خیال نویسنده میگذرد که نقش آن را امین تارخ بازی میکند.
نویسندهای با نام بهروز بهروزان پس از مدتی تلاش موفق میشود فیلمنامهای را که نوشته است، به تصویب برساند، حالا گمان میکند درهای موفقیت بهرویش باز شده است و به همه آرزوهایش خواهد رسید. او همسرش «رؤیا» را به این امید که بهزودی زندگی آنها تغییر خواهد کرد، شادمان میسازد. او به دفاتر مختلف و تهیهکنندگان متنوعی مراجعه میکند، اما هر کدام از آنها میخواهند عقاید و سلیقههای خود را وارد فیلمنامه کنند که او موافق نیست و این مشکلاتی را برای او پیش میآورد، اما نهایتاً پس از ماجراهای بسیار، او موفق میشود و سرانجام زندگی او و همسرش شکل میگیرد.
اکبر عبدی در این فیلم نقش تهیهکنندگان سینما را بازی میکند، تهیهکنندگانی که هرکدام سلیقه و ادای خاص خود را دارند، از تهیهکنندگی که قصاب است و سر از تهیهکنندگی در آورده تا فردی که درباره ساخت فیلم در جهان سوم دچار تردید است،
و این تازه بازی او در یک فیلم است که در 7 نقش بازی کرده است، بازیهای دیگر او در فیلمها و سریالهای گوناگون و همینطور تئاتر از او یک استاد که یک معجزهگر بیبدیل ساخته است. روزگاری در یک یادداشت سینمایی درباره پرویز پرستویی خوانده بودم که او را بازیگر مومی معرفی کرده بود، یعنی بازیگری که به هر شکلی که بخواهد در میآید، شاید اکبر عبدی از این جهت که در نقشهای جدی کمتر بازی کرده بود، مومی نباشد. او واقعاً کمتر در فیلمهای جدی بازی میکرد و چندان هم نقشهای جدی او دیده نشد، اما در دنیای کمدی و طنز رودست نداشت و شعبدهبازی بود که از نقشی به نقش دیگر درمیآمد.
دیگر عنصر عجیب شخصیتی عبدی، همین چیزی است که این روزها همه از آن صحبت میکنند: مهربانی و رأفت او، همان مهربانی که او دوست داشت برای همه خرج کند و بهتعبیر دخترش المیرا عبدی به او گفته بود؛ “با همه مهربان باش.”، همان مهربانی که آن را برای حضرت امام علیبن موسی الرضا(ع) بهعنوان صفت اصلی میخواند و زمانی که در کابین خلبان هواپیما همراه سالار عقیلی در سفر به مشهد است، میگوید؛ “تا چند دقیقه دیگر حرم امام رضای مهربان را میبینیم”.
او بهحدی بیریا بود که در فیلمهایی که شاید ارزش سینمایی چندان بالایی نداشتند نیز بازی میکرد. بازی او فقط بهخاطر این بود که دوست نداشت دست رد به سینه کسی بزند و با همه مهربان و صمیمی بود. این همان عنصری است که اگر نهتنها در سینما بلکه در جامعه آن را قبول داشته باشیم، دنیای متفاوتی خواهیم داشت.
امروز سینمای ایران دیگر اکبر عبدی ندارد و نخواهد داشت.
نویسنده: حمید صنیعیمنش
انتهای پیام/+
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی