کشف جواهرات آیینی ۱۴۰۰ ساله در انگلستان

باستان‌شناسان در انگلستان مجموعه‌ای غنی از آویزهای طلایی و نگین‌دار متعلق به ۱٬۴۰۰ سال پیش را کشف کرده‌اند که به‌نظر می‌رسد به‌صورت آیینی در خاک دفن شده‌اند.

مجله اینترنتی باستان شناس : این مجموعه شامل چهار آویز طلای انگلو-ساکسون و یک بخش از یک بروش طلایی است که در منطقهٔ لینکلن‌شر و در دامنهٔ تپه‌ای نزدیک روستای Donington on Bain پیدا شده‌اند. این اشیاء در بهار ۲۰۲۳ کشف و سپس توسط باستان‌شناس لیزا براندل بررسی شدند. او نتایج پژوهش خود را در Oxford Journal of Archaeology منتشر کرده و این مجموعه را «غیرمعمول و هماهنگ» توصیف می‌کند.

ویژگی‌های اشیاء

• آویزها از طلا و سنگ لعل (گارنت) ساخته شده‌اند.
• چنین زیورآلاتی در سدهٔ هفتم میلادی میان زنان طبقهٔ بالای انگلستان رایج بوده است.
• اما معمولاً این اشیاء در گورها یافت می‌شوند، نه در دامنهٔ تپه و به‌صورت گروهی.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که این آویزها هنگام دفن شدن حدود ۶۰ سال قدمت داشته‌اند؛ زیرا نشانه‌هایی از فرسودگی، آسیب و تعمیرات بعدی روی آنها دیده می‌شود.

نبود هرگونه اسکلت یا شیء همراه

در کنار این زیورآلات هیچ استخوان انسانی یا شیء دیگری یافت نشده است. همین موضوع احتمال می‌دهد که:

• این مجموعه عمداً کنار هم قرار داده شده،
• و یا برای پنهان‌سازی یا اهداف آیینی دفن شده باشد.

نمادگرایی و ساختار

سنگ لعل بزرگ یکی از آویزها در یک محفظهٔ طلایی به شکل صدف دریایی قرار گرفته است. براندل می‌گوید این شکل:

• نماد باروری است،
• و احتمالاً اشارات مسیحی نیز دارد.

سه آویز دیگر گرد هستند و نقش‌مایه‌های ستاره‌ای و دانه‌دانه دارند. قطعهٔ پنجم، بخش گنبدی‌شکل یک بروش است که از آن جدا شده تا دوباره استفاده شود؛ نمونه‌ای بسیار نادر.

این مجموعه یک گردنبند کامل نیست

هیچ مهره یا جداکننده‌ای که نشان دهد این آویزها کنار هم روی یک گردنبند بوده‌اند، یافت نشده است. بنابراین احتمال اینکه این مجموعه متعلق به یک زن خاص و یک گور مشخص باشد، کم است.

فرضیه‌های باستان‌شناسان

براندل چند توضیح احتمالی مطرح می‌کند:

۱. گنجینهٔ یک زرگر یا آهنگر دوره‌گرد

در سدهٔ هفتم، تأمین سنگ لعل دشوار شده بود. شاید یک زرگر دوره‌گرد این قطعات قدیمی را جمع کرده تا آنها را ذوب کرده و زیورآلات جدید بسازد. اما اینکه این اشیاء چگونه جمع‌آوری شده‌اند، روشن نیست؛ زیرا دزدان گور معمولاً گور زنان بلندمرتبه را برای برداشتن چنین زیورآلاتی هدف قرار می‌دادند.

۲. یک «دفن آیینی»

دفن این اشیاء می‌تواند نوعی بی‌اثر کردن نمادهای قدرتمند گذشته باشد؛ یعنی خارج کردن آنها از چرخهٔ استفاده و تبدیل‌شان به اشیایی جدید که دیگر به صاحبان قبلی وابسته نیستند.

۳. پنهان‌سازی در دوره‌های بی‌ثباتی

ممکن است یک یا چند زن این زیورآلات ارزشمند را در دوره‌ای از آشفتگی سیاسی یا اجتماعی پنهان کرده باشند. در سده‌های ۶ و ۷ میلادی، با گسترش مسیحیت و تغییر ساختار پادشاهی‌ها، منطقهٔ لینکلن‌شر دستخوش بی‌ثباتی بوده است.

اهمیت باستان‌شناسی آینده

براندل می‌گوید کاوش‌های بیشتر در Donington می‌تواند:

• ماهیت دقیق این مکان را روشن کند،
• و به درک بهتر چشم‌انداز اجتماعی و سیاسی انگلستان سدهٔ هفتم کمک کند.