چرا «آیدی کوهن» ترور رهبر انقلاب را انتقام خون «مرحب» در خیبر دانست؟

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در روزهای اخیر «آیدی کوهن» تحلیلگر اسرائیلی در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس (توئیتر) مدعی شد که ترور رهبر انقلاب نوعی «انتقام تاریخی» از کشته شدن مرحب یهودی در جنگ خیبر به دست امیرالمؤمنین علی(ع) است.

مع قتل المرشد ثأرنا لمقتل مرحب البطل الیهودی فی معرکة خیبر.
با کشته شدن مرشد (رهبر)، ما انتقام قتل مرحب، قهرمان یهودی، در نبرد خیبر را گرفتیم.

این شیوۀ سخیفِ سیاست‌ورزی قبیله‌ای که بافته‌ای از وهم و خیال است، صرفاً پوششی نازک برای توجیه جنایات معاصر به شمار می‌آید. این تحلیلگران، ناگزیرند برای حفظ انسجام درونی تفکر خود، گذشته‌ای را که حتی متعلق به خودشان نیست، به شکلی مضحک مصادره کنند و خونِ یک رهبر مقتدر را به حساب بدهی یک فرد شکست‌خورده در قرون پیشین بگذارند. این دست‌اندازی به تاریخ، نه یک استدلال، بلکه یک اعتراف آشکار به بن‌بست استراتژیک است؛ اعترافی به ناتوانی در مواجهه با واقعیت کنونی و روی آوردن به داستان‌های کودکانه برای سرپوش گذاشتن بر حقارت تصمیمات خود.

این ادعای مضحک او سبب شد پس از مدتی مطلب خود را از توییت حذف کند. 

اما ماجرا از چه قرار است: 

در محدوده‌ای در حدود سی و دو فرسخ (تقریباً 185 کیلومتر) در سمت شمال مدینه، یک دشت گسترده و بسیار بارور واقع شده بود که به وادی خیبر مشهور بود. ساکنان یهودی این ناحیه، پیش از ظهور اسلام، هفت قلعه مستحکم و متمرکز برای استقرار خود بنا کرده بودند. به واسطه موقعیت جغرافیایی برتر این منطقه، یهودیان در زمینه‌های کشاورزی، انباشت دارایی و تدارک تجهیزات نظامی، تبحر فراوانی کسب کرده بودند. جمعیت آن‌ها به بیست هزار نفر می‌رسید و تعداد قابل توجهی جنگجو در میانشان حضور داشت.

پس از آن‌که برخی از قبایل یهودیِ تبعیدشده از مدینه در خیبر جمع شدند و به تحریک قبایل عرب علیه مسلمانان پرداختند، پیامبر اکرم در سال هفتم هجری با سپاهی حدود 1400 تا 1600 نفر به سوی خیبر حرکت کرد تا تهدید آنان را برطرف کند.

در جریان این نبرد، مسلمانان یکی‌یکی قلعه‌های خیبر را محاصره و فتح کردند. طبق روایت‌های تاریخی، در فتح یکی از مهم‌ترین قلعه‌ها، قلعهٔ قموص، حضرت علی علیه السلام نقش  اساسی داشت. ایشان قهرمانان یهود را یکی پس از دیگری از دم تیغ می‌گذارند. یکی از آنان مَرحب با نام کامل «مَرحَب بن اَبی‌زَینَب» بود. او را نامدارترین سواران و جنگجویان یهودی و «سرور یهودیان» می‌خواندند و در قصری در منطقه نطاه می‌زیست. بر شمشیر خود این عبارت را حک کرده بود: «هذا سیف مرحب، من یذقه یَعطَب»؛ یعنی این شمشیر مرحب است؛ هر که آن را بچشد، هلاک شود.

او برای انتقام برادرش حارث در حالی که غرق در سلاح بود، با زره یمانی و کلاهی که از سنگ مخصوص تراشیده شده بود، به میدان آمد و شروع به رجزخوانی کرد. علی علیه‌السلام هم رجز زیر را خواند:
انا الذی سمتنی امی حیدرة ضرغام آجام و لیث قسورة.
«من همان کسی که مادرم مرا حیدر (شیر) خوانده، مرد دلاور و شیر بیشه‌ها هستم.» 

ناگهان، تیغ بُرّان حضرت بر فرق مرحب فرود آمد؛ ضربتی چنان مهیب که سپر، کلاهخود، و سرِ او را تا نزدیکی دندان از هم شکافت و این امر، موجبات فرار سایر مبارزان یهودی را فراهم کرد.

در نهایت یهودیان خیبر شکست خوردند و با پیامبر صلح کردند؛ طبق این توافق، آنان اجازه یافتند در زمین‌های کشاورزی خود بمانند، اما بخشی از محصول را به مسلمانان بدهند. فتح خیبر باعث تقویت قدرت سیاسی و اقتصادی مسلمانان در منطقه شد.

انتهای پیام/