روایت شاعر هندی از آخرین روز دانش‌آموزان میناب

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، می‌گویند خاک با خود سردی می‌آورد و سنگینی غم را بر دل داغداران کم می‌کند و دردها را التیام می‌بخشد اما داغ شهادت 168 دانش‌آموز شهید مدرسه شجره طیبه میناب پس از گذشت بیش از 40 روز همچنان تازه است؛ جنایتی که بازتاب گسترده در افکار عمومی داشت.

در روزهای اخیر بسیاری از چهره‌های فرهنگی و سیاسی به آن واکنش نشان دادند و این جنایت آمریکا و اسرائیل را زیر سوال بردند. بسیاری شهادت بی‌رحمانه دختران مدرسه میناب را یادآور شهادت 20 هزار کودک فلسطینی دانستند که اسرائیل حتی بردن نامشان را ممنوع کرده است. 

در ادامه واکنش‌ها به این جنایت تلخ، تی ناوین، روزنامه‌نگار هندی فعال در رسانه‌های بریتانیایی، در شعری به مظلومیت کودکان میناب پرداخت و نوشت: 

کلاس‌های درس منتظر ما بودند،

آماده برای پُر شدن از خنده

ما در آن روز مشتاق بودیم؛

به مدادها، خودکارها و کتاب‌ها،

به معلمانمان،

به یادگیری،

و به هرچه که ما را انسان بهتری کند

آن روز اما مثل هر روز نبود

آسمان شکافت

نه با باران و تندر، 

بلکه با چیزی بسیار بی‌رحمانه‌تر

چیزی که ما را از دنیای کوچک و مهربان ما دور کرد

در آن روز فقط جان ما گرفته نشد

بلکه عشقی که در خانه به انتظارمان نشسته بود، 

آغوش‌هایی که برای دیدن ما باز شده بودند،

و رویاهایی که تازه آنها را در سر پرورانده بودیم،

شادمانی‌های ساده کودکانه،

بازی‌هایی انجام نشده،

 قصه‌های گفته نشده،

و کودکی که هنوز داشتیم زندگی کردنش را می‌آموختیم،

همگی به یکباره از میان رفت.

ما سرباز نبودیم

ما دشمن کسی نبودیم

ما فقط دخترانی بودیم که به مدرسه رفتیم

و دیگر هرگز بازنگشتیم

انتهای پیام/