مهری رضایی، استاد حوزه و پژوهشگر علوم قرآنی، در گفتوگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، به بررسی ابعاد کمتر گفتهشده از شهادت امام جواد(ع) در سن 25 سالگی پرداخت و روایتی مستند از ماجرای مسمومیت ایشان ارائه کرد.
او با بیان اینکه شهادت امام جواد (ع) در جوانی یکی از غمانگیزترین وقایع تاریخ شیعه است، تصریح کرد: شهادت امام جواد (ع) در 25 سالگی، حاصل توطئهای پیچیده در دربار معتصم عباسی بود.
پژوهشگر علوم قرآنی توضیح داد: بر اساس گزارشهای معتبر تاریخی مانند کشف الغمه اربلی و الإرشاد شیخ مفید، معتصم که از نفوذ علمی و معنوی امام بیمناک بود، با فشار بر امالفضل، همسر امام، زمینه مسمومیت ایشان را فراهم کرد. امالفضل که تحت تأثیر تهدیدها و وعدههای پدرش (مأمون) و برادرش (معتصم) قرار داشت، با سمی کردن انگور یا شربت، امام را به شهادت رساند.
او با اشاره به روایات متعدد تصریح کرد: امام جواد (ع) با علم لدنی و الهام الهی، از زمان و نحوه شهادت خود آگاه بودند، اما در مسیر رضای الهی و تسلیم محض، این سرنوشت را پذیرفتند.
رضایی خاطرنشان کرد: قرآن کریم در سوره آلعمران آیه 169 میفرماید: «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»؛ و هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگاناند؛ بلکه آنان زندهاند و نزد پروردگارشان روزی داده میشوند. این آیه، حقیقت شهادت را بهعنوان حیات طیبه ترسیم میکند که امام جواد(ع) با آگاهی کامل، آن را برگزیدند.
او درباره تحلیل نقش امالفضل در این ماجرا، با تأکید بر لزوم نگاه چندبعدی به شخصیتهای تاریخی گفت: قرآن در سوره ممتحنه آیه 4، داستان حضرت ابراهیم(ع) را مطرح میکند که حتی با نزدیکان خود نیز در مسیر باطل مصالحه نکرد. امالفضل متأسفانه در این آزمون سخت، نتوانست مسیر حق را انتخاب کند. این موضوع درسی از خطرات فشارهای سیاسی و خانوادگی بر تصمیمگیریهای اخلاقی است.
این محقق دینی با اشاره به آیات قرآن کریم بیان کرد: شهادت امام جواد (ع) در سن جوانی به ما میآموزد که ارزش زندگی به طول عمر نیست، بلکه به عمق تأثیر و کیفیت مسیر است. آن حضرت در طول 25 سال چنان تأثیر عمیقی بر تاریخ گذاشت که نامش تا ابد زنده ماند.
این کارشناس دینی با تأکید بر سیره اهل بیت(ع) تصریح کرد: امام جواد(ع) حتی در لحظات پایانی عمر، با امالفضل با مهربانی و بزرگواری رفتار کردند و هرگز انتقامجویی نکردند. این رفتار، درس بزرگی از عفو در اوج قدرت و صبر در برابر خیانت است. قرآن در سوره شوری آیه 40 میفرماید: «وَجَزَاءُ سَیِّئَةٍ سَیِّئَةٌ مِّثْلُهَا فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ»؛ و کیفر بدی، بدیای مانند آن است؛ پس هر کس درگذرد و سازش کند، پاداش او با خداست. امام جواد(ع) این آموزه قرآنی را در عمل به نمایش گذاشتند.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی