داروغه زاده: حمله به مدرسه میناب زخمی بر وجدان انسانیت است

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، ابراهیم داروغه زاده دبیر اسبق جشنواره فیلم فجر در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار داده است، به شهادت دختران مدرسه میناب در حملات تروریستی آمریکا و اسرائیل واکنش نشان داد:

«گاهی تاریخ با خون نوشته می‌شود، با اشک مادران، با رؤیاهای ناتمام کودکانی که هنوز فرصت بزرگ شدن پیدا نکرده‌اند. این روزها خبرها بوی دود می‌دهند و واژه‌ها زیر بار اندوه خم شده‌اند.

حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران زخمی عمیق بر وجدان انسانیت است. آنچه رخ داده، نه یک «درگیری نظامی» ، که جنایتی آشکار است؛ جنایتی که در آن مرز میان قدرت و اخلاق فرو ریخته و بی‌گناهان تاوان بازی‌های سیاسی را پرداخته‌اند. وقتی بمب‌ها بر شهرها فرود می‌آیند، نخستین قربانیان، مردم عادی‌اند؛ انسان‌هایی که نه در اتاق‌های تصمیم‌گیری حضور دارند و نه سهمی در این خشونت دارند.

در میان این اندوه بزرگ، نام دختران مدرسه میناب چون زخمی سوزان بر دل‌ها نشسته است. دخترانی با کوله‌پشتی‌هایی پر از دفتر و مداد، با رؤیاهایی که هنوز در آغاز راه بودند. صبحشان باید با زنگ مدرسه آغاز می‌شد، با خنده‌هایی که در حیاط مدرسه می‌پیچید و با آینده‌ای که آرام‌آرام شکل می‌گرفت. اما جنگ، بی‌رحم‌تر از آن بود که به کودکی رحم کند.

این دختران نه سرباز بودند و نه دشمن کسی. تنها کودکانی بودند که می‌خواستند درس بخوانند، بازی کنند و بزرگ شوند. اما آتش جنگی که از سوی آمریکا و اسرائیل بر این سرزمین تحمیل شد، از میان همان رؤیاهای کوچک عبور کرد و آن‌ها را برای همیشه از آغوش خانواده‌هایشان گرفت.

چه کسی می‌تواند سکوت خانه‌ای را توصیف کند که دیگر صدای خنده دختری در آن نمی‌پیچد؟ چه واژه‌ای می‌تواند اشک مادری را معنا کند که دفتر مدرسه فرزندش را در دست گرفته و می‌داند دیگر کسی آن را ورق نخواهد زد؟

این‌ها فقط اعداد در یک گزارش خبری نیستند. این‌ها زندگی‌هایی هستند که در نتیجه خشونت و جنایتی نابخشودنی خاموش شدند. تاریخ بارها نشان داده است که قدرت‌های بزرگ می‌توانند شهرها را ویران کنند، اما هرگز نمی‌توانند حقیقت را پنهان کنند: خون بی‌گناهان بر وجدان جهان باقی می‌ماند.

دختران میناب امروز تنها یک خاطره نیستند؛ آن‌ها نماد مظلومیت کودکانی هستند که قربانی جنگ قدرت‌ها شدند. نامشان باید در حافظه ما بماند، مثل چراغی که تاریکی این روزها را روشن می‌کند و به ما یادآوری می‌کند که سکوت در برابر چنین جنایتی، خود نوعی همدستی با آن است.

کاش جهان روزی بیاموزد که هیچ قدرتی، هیچ پیروزی‌ای و هیچ معادله سیاسی‌ای ارزش شکستن لبخند یک کودک را ندارد. تا آن روز، یاد دختران مدرسه میناب و همه غیرنظامیانی که در این جنایت جان باختند، در دل ما زنده خواهد ماند؛ یادآور این حقیقت ساده اما عمیق که انسانیت، بالاتر از هر قدرتی است.

ابراهیم داروغه زاده»

انتهای پیام/