به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، صوت حزین گلریز در سوگ امام خمینی رحمةالله علیه از همان کودکی و بدون اینکه علت ضجههای پدر و مادر و باقی افراد را بفهمی، جگر ما را هم میسوزاند.
آنموقع و حتی سالهای بعد هم اینکه خیلی از بزرگترها میگفتند با رفتن امام، همه یتیم شدیم را خوب درک نمیکردیم تا اینکه روزگار بار دیگر درد یتیمی را چشاند و حالا ما یتیم شدیم و فرزندانمان مات و متحیر ماندهاند که او، که بود که بارفتنش ما یتیم شدهایم.
خودمان هم فعلاً آنقدر متحیریم که حال امروز ما را شاید یادگاران نسل خمینی بهتر از خودمان درک کنند و قطعاً داغ 40ساله رفتن امام خمینی با شهادت سیدعلی خامنهای تازه و داغتر شده باشد.
امیدمان همانطور که خودش گفته بود به خدا و صاحبالزمان است که گفته بود این ملت مبعوث انشاءالله به ساحل پیروزی و آرامش خواهد رسید، بهویژه اکنون که خلف صالحش سکان و پرچم انقلاب را به دست گرفته است اما چه کنیم که باید بخوانیم:
به چه عشق تو را سودا کند دل
که همتای تو را پیدا کند دل
گلی با رنگ و بوی تو نبیند
اگر صد چشم خود را وا کند دل
دریغا ای دریغا ای دریغا
خدایی سایهای رفت از سر ما
.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی