خبرگزاری تسنیم: فاطمه مرادزاده ـ کسی مراقبتان هست؟… مراقبِ کسی هستید؟… دلتان میخواهد کسی مراقبتان باشد؟ یا حتی مراقب دیگران باشید؟…،
این «مراقبت» از آن دست مقولههاست که حرمت جهانی دارد، خب، این یعنی چه؟!
یعنی اینکه سوای دین و اعتقاد و شرع که به نوعدوستی و یاریرساندن و مراقبت از یکدیگر سفارش میکند، جهانِ امروز هم (بدون در نظر گرفتن دین و آیین و ملّیت و اعتقاد)، برای «مراقبت» ارزش و احترام خاصی قائل است، آنقدر که روزی را در تقویم به نامش کرده است تا یادآوری کند که مراقب همدیگر باشیم؛ حالا چه در خانه و خانواده، چه محل کار و جامعه…،
اینها را گفتم که مقدمهای باشد برای روایت یک قصه، قصه یک مرد فلسطینی که مصداق روشن و برجستهای از «مراقبت» کردن بود، قصه حسام ابوصفیه، مردی که مراقب همه بود؛ مراقب خانوادهاش، مراقب بیماران، مراقب مردم و مراقب سرزمینش…، هرچند کسی مراقبش نبود! نه هموطنان غزهای و فلسطینیاش که البته خودشان احتیاج به مراقبت دارند و نه هیچ کسی در دنیا.
شاید ندانید حسام کیست، الآن کجاست؟ و چه میکند؟ اما حتماً تصویر مردی که با روپوش سپید در یکی از روزهای سرد زمستان چند سال پیش، در میانه ویرانههای غزه بهسمت یک تانک اسرائیلی میرفت، هنوز در خاطرتان مانده است. آن روز، جمعه و هفتمین روز از دیماه سال 1403 بود (27 دسامبر 2024)،
تصویر تلخ و درام و غریبی بود. آن تصویر آن روزها در شبکههای اجتماعی چرخید و چرخید و یک دنیا را متحیر کرد.
حالا آن آقای سپیدپوش و آن مرد اسطورهای چهکسی بود؟!…، حسام ابوصفیه؛ یک پزشک فلسطینیِ اهل غزه، که حالا در یکی از سلولهای تنگ و تاریک زندان اشغالگران صهیون است و در شرایط سخت و طاقتفرسایی نگهداری میشود، نگهداری که نه!…، درواقع حبس شده است و روز به روز بیرمقتر میشود.
.
حسام پزشک شد و مراقب مردمش
حسام یک پزشک بود؛ متخصص اطفال، در اردوگاه آوارگان جبالیا در غزه به دنیا آمد، در همان غزه دیپلم گرفت و برای ادامه تحصیل در دانشگاه به قزاقستان رفت، پزشکی خواند؛ اول عمومی و بعد تخصص اطفال و نوزادان، همانجا ازدواج کرد، با یک بانوی قزاقی بهنام البینا، بعد هم دست البینا را گرفت و با هم به غزه برگشتند، سال 1996.
وقتی که برگشت رئیس بخش اطفال بیمارستان کمال عدوان در بیتلاهیا در شمال غزه شد.
پس از طوفانالاقصی بیمارستانهای غزه از جمله کمال عدوان، بارها مورد حمله و بمباران اشغالگران صهیون قرار گرفت.
یادتان هست؟!…، آن روزها مردم غزه که خانههایشان تخریب و آوار شده بود، بهامید امنیت، در حیاط بیمارستانها چادر آوارگیشان را برپا میکردند. دکتر حسام هم کنار طبابت و درمان مجروحان، با خانوادهاش در بیمارستان کمال عدوان بود، اما رژیم اشغالگر به بیمارستانها هم رحم نکرد.
آبان 1403 بود؛ روز جمعه 4 آبان (25 اکتبر 2024) که ابراهیم؛ پسر 15ساله دکتر حسام، در بمبارانِ ورودی بیمارستان به شهادت رسید، دکتر حسام خودش برای جگرگوشهاش در حیاط بیمارستان نماز خواند و به خاکش سپرد.
حدود یک ماه بعد، یعنی 3 آذر 1403 (23 نوامبر 2024)، پهپادهای اشغالگر به بیمارستان حمله کردند و دکتر حسام مجروح شد، 6 ترکش به پایش اصابت کرده بود، برای جلوگیری از خونریزی و زنده ماندن، باید جراحی میشد، داروی بیهوشی نبود، دکتر حسام را همکارانش بدون داروی بیهوشی جراحی کردند.
یادتان هست آن روزها چند نفر از مجروحان غزه ـ حتی کودکان ـ بهدلیل نبود داروی بیهوشی، هوشیار و بدون بیهوشی جراحی میشدند که هضمش هم برایمان دشوار بود؟!
روزی که حسام نماد مقاومت فلسطین شد
تا آن زمان تصاویری اندکی از دکتر حسام در فیلمهای ارسالی مردم غزه در فضای مجازی بود، اما نام حسام ابوصفیه، 27 دسامبر 2024 بر سر زبان مردم جهان افتاد، در یک غروب جمعه؛ در هفتمین روز از دی ماه 1403.
آن روز اشغالگران دستور تخلیه بیمارستان کمال عدوان را صادر کردند، هشدارِ پیش از حمله و بمباران و تخریب، بیمارانِ مجروح و بدحال بههمراه خانوادهها و مردمی که در بیمارستان پناهنده بودند، دستهدسته با هول و وَلا خارج شدند…،
دکتر حسام آخرین نفر بود…، بهسمت مردم نرفت، بهسمت مقابل رفت؛ سمتی که یک خودروی بزرگ اسرائیلی ایستاده بود و صدایی از سمت آن از طریق بلندگو در هوا پخش میشد که: «دکتر حسام، خودت را تسلیم کن».
دکتر حسام بیرون آمد و آرام اما استوار و مطمئن از میان آوارها گذشت و وارد تانک اشغالگر شد.
آن صحنه، همان تصویری شد که در قاب دوربین یک خبرنگار غزهای نشست و در فضای مجازی چرخید و همه از دیدنش انگشتبهدهان و متأثر شدیم، تصویر مردی که روپوش پزشکی پوشیده است و تنها و در محاصره خودروهای نظامی، بهسمت یک خودروی نظامی بزرگ اسرائیلی میرود، تصویر و صحنهای که نمادی از مقاومت فلسطینیان شد.
آنموقع دکتر حسامِ 52ساله، قهرمان مردم غزه شد، برایش نوشتند: «تنها مثل غزه».
حسام پزشکی بود که در تمام مدت بمباران باریکه غزه و زیر بمباران، درمان و رسیدگی به مجروحان و مصدومان جنگ را رها نکرد، میتوانست جانش را بردارد و برود، اما نرفت، ماند، کنار مردم غزه و بیمارستانی که زیر بمباران بود، برای همین قهرمان دکترها هم شد؛ یک الگو و مصداق روشن از «میهنپرستی» و «مراقبت» از همنوعان، برای تمام پزشکان در سراسر دنیا.
.
دکتر رفت، شاعران برایش حماسه سرودند
خودروی بزرگ نظامی رفت و دکتر را برد، بعد هم اشغالگران بیمارستان را آتش زدند و از مدار خدماترسانی خارجش کردند. آن روز همزمان با دکتر حسام، 349 نفر دیگر هم بازداشت شدند.
دو ماه بعد، یعنی 2 اسفند فیلم کوتاهی در رسانههای عبری بارگذاری شد که برای اولینبار دکتر را پس از دستگیری، در بازداشتگاهی نشان میداد، درحالیکه دستانش بسته بود و تنش خسته و رنجور و خمیده.
یاسر علی؛ شاعر فلسطینی برایش سرود: «یک پزشک که همه دغدغهاش خودداری از آسیب رساندن و رهایی از قیدوبندهاست، زیرا زندگی بهایی است که باید پرداخت/ او با وجود محدودیتها، همچون شمشیری تیز در نبرد، استوار خواهد ماند…، ابوصفیه.»
آنزمان برخی از زندانیانِ فلسطینیِ آزادشده خبر آوردند که دکتر را در بازداشتگاه «سدی تیمان» در یک پایگاه نظامی در صحرای نقب در 30کیلومتری نوار غزه دیدهاند، بعد البته گویا به زندان النقب منتقل شد و حالا هم مدتی است در یک سلول انفرادی در زندان صحرایی النفحه است.
خلاصه که صهیونیستهای دزد و آدمربا و غاصب، بدون محاکمه، برایش «پرونده مخفی» تشکیل داده و ادعا کرده بودند که دکتر حسام، تهدیدی برای امنیت اسرائیل است. همانموقع سخنگوی ارتش اسرائیل گزارش داد که ابوصفیه توسط شینبت (آژانس امنیتی اسرائیل) بهگمان ارتباط با حماس و دستداشتن در فعالیتهای تروریستی تحت بازجویی است.
اشغالگران، پیشتر ـ در سال 2002 ـ قانونی تصویب کرده بودند با عنوان قانون «رزمنده غیرقانونی»، بعد روی نام هر شهروند فلسطینی که بهدلخواه مُهرِ «رزمنده غیرقانونی» میزدند، دستگیرش میکردند و راهی بازداشتگاه و سلول میشد. آنها این برچسب را تقریبا به کسانی میزدند که هیچ اتهامی نداشتند و نمیشد علیهشان پرونده ساخت و در محکمهای ارائه کرد، تقریباً علیه تمام غیرنظامیان فلسطینی از جمله کادر درمان و پزشکان، مثل دکتر حسام که دادگاه بئرشبع او را رزمنده غیرقانونی دانست و حکم بازداشتش را صادر کرد.
حال دکتر حسام خوب نیست/ حبس در سلول انفرادی
همین چند روز پیش، ناصر عوده؛ وکیل دکتر حسام، اطلاعات جدیدی درخصوص شرایط سخت و غیرانسانی که ابوصفیه در آن نگهداری میشود، منتشر کرد و نوشت: «دکتر ابوصفیه در شرایط جانکاهِ محرومیت از درمان و مراقبتهای پزشکی، شکنجه و گرسنگی و بدرفتاری در یک سلول انفرادی در زندان صحرایی النفحه است. قرار بود طی روزهای آینده، جلسه دادگاه دکتر حسام برگزار شود، اما تصمیم اداره زندانهای رژیم صهیونیستی برای انتقال وی به زندان النفحه و محبوس کردن او در سلول انفرادی، همه را غافلگیر کرده است.»
تجمع و کارزار آزادی دکتر ابوصفیه در آمریکا
حالا از روز گذشته که اتفاقاً در تقویم بینالملل بهعنوان روز جهانیِ «مراقبت» هم ثبت شده است، و همزمان نشست سالانه انجمن پزشکی آمریکا هم در حال برگزاری است، دهها فعال حقوق بشر و شماری از کارکنان بخش بهداشت و درمان آمریکا پلاکاردبهدست در شیکاگو خواستار مداخله انجمن پزشکی آمریکا برای آزادی دکتر ابوصفیه از زندان رژیم اشغالگر صهیونیستی شدند. آنها مقابل محل برگزاری نشست سالانه انجمن پزشکی آمریکا در شیکاگو در ایالت ایلینوی ـ که از 5 تا 10 ژوئن برقرار است ـ تجمعی برگزار کردند تا اعمال فشاری باشد بر انجمن پزشکی آمریکا برای صدور موضع رسمی در حمایت از آزادی دکتر ابوصفیه و دیگر نیروهای درمانیِ فلسطینیِ بازداشتشده.
.
حسام ابوصفیه تنها پزشک بازداشتشده در طول جنگ سهساله غزه نیست، تقریباً 14 پزشک و 737 نیروی درمان و بهداشت توسط رژیم اشغالگر و بهمنظور ناکارآمد کردن بخش بهداشت و درمان غزه از داخل بیمارستانهای این باریکه ربوده و دستگیر و بازداشت شدهاند.
تجمع و کارزار همبستگی با دکتر حسام ابوصفیه احتمال دارد تا چهارشنبه 10 ژوئن (20 خرداد) در برخی از شهرها و نهادهای پزشکی جهان ادامه پیدا کند.
برگزارکنندگان این تجمع میخواهند با برگزاری آن، به رهبران تصمیمگیر دنیا و شخصیتهای تأثیرگذار بگویند که اگر قرار است روزی به نام روز «مراقبت» در تقویم ثبت شود، باید این «مراقبت» شامل همه مردم جهان بشود؛ همه، بهویژه آنهایی که خود دلسوزانه مراقب دیگران هستند.
انتهای پیام/+
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی