به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی در میناب و شهادت 168 کودک دبستانی در این شهر، تراژدی غمانگیزی است که نه مرگ انسان، که مرگ انسانیت را در نظر جنایتکاران آمریکایی صهیونی فریاد میزند.
این فاجعه واکنشهای بسیاری را در داخل و خارج از ایران به همراه داشت. بسیاری آن را یادآور کشتار بیرحمانه 20 هزار کودک فلسطینی در غزه دانستند که توسط ماشین کشتار اسرائیل به شهادت رسیدند.
هنرمندان از جمله گروههایی بودند که به این واقعه تلخ واکنش نشان دادند. در کنار شاعران ایرانی که در این مدت آثار زیادی را در اینباره خلق کردند، شاعران و هنرمندان از دیگر کشورها نیز به این گروه پیوستند تا صدای مادران میناب و مظلومیت 168 کودکی باشند که بیگناه به شهادت رسیدند.
لیزا راسل، فیلمساز و هنرمند اهل کنیا، از جمله این هنرمندان است. او در پستی در صفحه شخصی خود در فضای مجازی با بیان اینکه با دیدن عکسی از مادران میناب، به فکر فرو رفته و تحت تأثیر قرار گرفته است، بر فعالیت جامعه هنری برای زنده نگاه داشتن یاد این کودکان تأکید کرد.
او نوشت: این کار جلوی موشک را نمیگیرد و غم یک مادر را تسکین نمیدهد. اما تنها راهی است که میشناسم تا در مقابل هرج و مرج بایستم و روی برنگردانیم. من بر این باورم که اگر به تعداد کافی داستان بنویسیم، اگر به تعداد کافی آهنگ بسازیم، شعر بگوییم و کار خلاقانه انجام دهیم و از تبدیل شدن خشونت به صدایی تکراری خودداری کنیم، صداهای جمعی ما میتواند روایت این جهان را تغییر دهد.
راسل ادامه داد: من نمیخواهم تیترهای خبری بیشتر یا تصاویر وحشتناکتری صفحه نمایش گوشیام را پر کند. میخواهم با تمام قلبم احساس کنم که این وقایع عادی و طبیعی نیستند.
این فیلمساز در بخش دیگری از یادداشت خود به رسالت هنر اشاره و اضافه کرد: هنر نمیتواند تراژدی را خنثی کند، اما میتواند ما را در مواجهه با آن «انسان» نگاه دارد و مانع از رو برگرداندن و خنثی بودن ما از رنجها شود.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی