به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، باران آرامِ شیراز، از نخستین لحظههای شب، حالوهوای متفاوتی به شهر بخشیده بود؛ انگار آسمان هم در کنار مردم ایستاده باشد. خیابانهای اطراف شاهچراغ زیر نور چراغها میدرخشید و قطرههای باران روی زمین سنگفرششده، تصویری شاعرانه و پرشور ساخته بود. در میان این منظره بارانی، گروههای مختلف از مردم آرام آرام گرد هم میآمدند؛ پیر و جوان، زن و مرد، هرکدام با سلیقه و ظاهر متفاوت، اما با قدمهایی هماهنگ.
پرچمهای ملی در دست بسیاری از حاضران موج میزد. قطرههای باران روی پارچهی پرچم میلغزید و در نور رواقها برق میزد؛ همین تصویر کافی بود تا حس همراهی و پیوند در دل جمعیت بیشتر شود. برخی زیر چترهایشان در سکوت ایستاده بودند، اما برق نگاهشان از دور هم دیده میشد؛ حس حضور، حس همراهی، حس اینکه این شب برای آنان شبی معمولی نیست.
وقتی وارد حرم میشدی، صدای آرام مناجات فضا را دربر میگرفت. مردم در گوشهگوشهی رواقها ایستاده یا نشسته بودند؛ بعضی در سکوت، بعضی با زمزمههای آرام و بعضی با چشمانی خیس از اشتیاق و دعا. باران از پشت شیشههای رواق فرو میریخت و صدای قطرهها با آوای نیایش درهم میآمیخت؛ ترکیبی که هم روح را آرام میکرد و هم قلب را پر از شور.
در صحن بیرونی، خانوادهها، گروههای دوستان، جوانان و سالمندان، همه کنار هم ایستاده بودند و لحظات را با احترام و سکوتی پرمعنا میگذراندند. هر پرچمی که بالا میرفت، هر لبخند آرامی که میان مردم رد و بدل میشد، نوید نوعی همدلی بود؛ همدلیای که در این شب بارانی بیشتر از همیشه حس میشد.
آنچه این شب را ماندگار کرد، حس مشترکی بود که همه را به هم پیوند زده بود: احساسی از تعلق، از مراقبت، از آرزو برای روزهایی روشنتر. شبی که شهر زیر باران میدرخشید و مردم، با دلهایی گرم و استوار، در کنار هم ایستاده بودند؛ شبی پر از احساس، پر از سکوتهای عمیق و پر از امید.
در ادامه، گزارش تصویری از ریحانه دُرانی را مشاهده میکنید:
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی