به گزارش خبرگزاری تسنیم، این تهیهکننده سینما در این یادداشت به بهانه این روزهای کشور نوشت:
«کودکی هفتساله بودم، روز اول کلاس درسم در دبستان عقیل، مدرسهای که همچنان پابرجاست و یادگار روزهای پر التهاب دوران جنگ تحمیلی است، مصادف شد با لحظات شوم یورش نیروهای بعثی عراق به خاک میهن عزیزمان. خانه و زندگی ما در اهواز، خیابان کیان قرار داشت؛ جایی که بهتدریج از اصابت توپ و خمپارههای «خَمْسَه، خَمْسَه» و تیراندازی سنگین دشمن، چهرهای خاکستری و غبارآلود به خود گرفته بود.
با شدت گرفتن حملات، شهر خالیتر و سکوتش سنگینتر شد. در محله کوچکمان، تنها چند خانواده عرب خوزستانی و ما مانده بودیم؛ کودک بودم و آن زمان معنای واژهایی چون جنگ و مقاومت را نمیفهمیدم، تنها صدای انفجار، ترس و دلنگرانی در ذهنم مانده بود. گذر زمان، مفهوم مقاومت را در جانم حک کرد. سالها بعد، با مرور رشادتهای رزمندگان اسلام و شجاعت مردم غیور و سربلند ایران، دریافتم که مقاومت نه یک واژه نظامی، بلکه باور و ایمان عمیق به کرامت انسانی و رسیدن به استقلال میهنمان است.
در هر پیچ زندگی، ردّی از آن روزها را با خود حمل کردم. امروز پس از چهار دهه، رزمی بیصدا و متفاوت در زندگیام جریان دارد؛ توفیق مراقبت از مادرم که سالهاست در بستر بیماری است و اکنون تقریبا شب و روزم زیر امواج بمب و موشکهای دشمن متجاوز کنار تخت او میگذرد و گاه در سکوتِ چشمان خستهاش همان نوری را میبینم که در چشمان زنان مقاوم خوزستان در دوران جنگ میدرخشید.
در این روزها که میهن ما بار دیگر مورد تجاوز و جنگ نابرابر و خصومتهای ظالمانه قرار گرفته، هر بار که به خاطرات آن روزها بازمیگردم، معنای تازهای از ایستادگی و ایمان را احساس میکنم؛ ایمانی که از خاک خوزستان برخاست و در تمام ایران، ریشه دواند و امروزه در خون نسلهای تازه هم جریان دارد. از پروردگار متعال خواهانم حافظ این سرزمین پهناور و دلاور مردانش باشد و همواره دست اهریمنانِ متجاوز از خاک ایران عزیزمان کوتاه بماند.
احمد احمدی، تهیهکننده سینما»
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه علمی و آموزشی